Als je kindje ziek is, lijkt het wel of je hart wordt fijn geknepen. Je voelt je compleet machteloos! Hummeltje was al twee weken verkouden, maar sinds afgelopen week kreeg hij er ook koorts bij. Als een gloeiend kooltje hing hij suffig in m’n armen. Zodra ik hem weglegde, begon hij te piepen. Z’n temperatuur bleek 39,1 te zijn.

Ook ’s nachts was hij niet meer het doorslaapwondertje. Zo maakten we voor het eerst in maanden weer eens mee hoe het is om ’s nachts uit bed te worden getrommeld. Het arme prutske was ontroostbaar en Vriendlief en ik liepen omstebeurt met hem op de arm heen en weer.

Gedurende de dag leek de paracetamol wel wat te helpen. Z’n koorts daalde en hij kreeg zowaar weer wat energie om een beetje te tijgeren. Zelfs om mijn flauwe grapjes kon hij weer even lachen! Maar ’s avonds nam de koorts toe.

 

Ik had afgesproken om met m’n zusje naar een workshop te gaan. Ik twijfelde, maar ben toch gegaan. Direct na afloop van de workshop liep ik naar buiten om mijn mobiel te checken. Vriendlief had een berichtje gestuurd. Alles was goed gegaan, de koorts was iets gezakt en hij lag lekker te slapen.

Opgelucht en met een hart dat iets meer ruimte had, keek ik vanaf het balkon over het water. Wat een mooi uitzicht!

Deze blogpost is geschreven als onderdeel van Ik Blog De Zomer Door #IBZD