‘Misschien is het toch een hernia’, zei de fysio tijdens m’n vorige afspraak. BAM. In my face. Daar was het h-woord. En toen kwam ze ook nog met het o-woord aanzetten. ‘Misschien is een operatie nodig’. Neeeeee!

Ik was zo fit de zwangerschap ingegaan en zo fit er doorheen gekomen, ondanks het vele spugen. En de bevallig had ik doorstaan alsof ik het wekelijks deed. ‘Je bent een natuurtalent’ had de verloskundige gezegd, dus sloeg ik weer lekker snel aan het sporten. Slecht plan was dat: al maanden heb ik pijn.

‘Je komt op mij heel rustig over’, zei de fysio, ‘alsof je je er in hebt berust’. Dat klopt ook. Nadat ik vier weken plat moest ging ik de kleine dingen extra waarderen. De vaatwasser uitruimen, een boodschapje halen, de was ophangen. Allemaal klusjes waar ik niet heel veel waarde aan hechtte. Tot ik het weken niet kon doen en er achter kwam dat die dingen je een nuttig gevoel geven. Nu waarder ik ze.

‘Moet je veel laten?’, vroeg ze. Mijn eerste reactie was nee, want ik ben een thuiszitter en ik vind het prima om een avond op de bank te gaan zitten lezen. En met Hummel is thuiszijn sowieso fijner. Maar ik moet wel veel laten. Nadat ik de eerste weken Hummel niet eens kon verzorgen, ben ik nu al lang blij dat ik weer redelijk normaal functioneer. Maar bodypump, wielrennen, skiën, dat zit er voorlopig niet in. Zelfs een stukje wandelen of Hummeltje in bad doen, is niet zonder pijn. Dit accepteren, kostte me heel veel moeite.

Hardlopen, wielrennen en fitnessen zit er voorlopig niet in :(

Hardlopen, wielrennen en fitnessen zit er voorlopig niet in 🙁

Ik accepteer het omdat ik geen andere keuze heb én omdat ik dacht dat het tijdelijk is. In m’n hoofd had ik die 9-maandengrens heilig verklaard. Daarna zou het vast over zijn.

M’n fysio heeft me uit die droom geholpen. Nu is de vraag: ga ik naar de neuroloog voor een MRI en mogelijk een operatie of ga ik op deze langzame manier door met herstellen, wat misschien nog maanden (jaren?) kan duren?

Ik ben voor wat extra advies naar de huisarts gegaan. Misschien hield ik me daar te groot. Die neiging heb ik wel eens. Stoer doen, zeggen dat het allemaal wel meevalt, waarna de huisarts denkt wat doet zij hier eigenlijk en me naar huis stuurt met het advies om gewoon rustig aan te blijven doen.

Ach, of de huisarts m’n verhaal nu serieus neemt of niet, het langzaam zonder operatie herstellen, is ook waar ik me het prettigst bij voel. Ik heb nog een lange weg te gaan.