‘Het wordt steeds leuker!’ krijgen Joost en ik al vanaf de geboorte van Roan te horen. Eerst werd het vooral tegen Joost gezegd, omdat een man blijkbaar een newborn baby saai zou vinden. En later werd het ook tegen mij gezegd, omdat ik zo veel thuis zat met een continu slapende baby.

Om eerlijk te zijn: ik vond het heerlijk, dat gezapige, saaie thuishangen met Roan in m’n armen. En Joost kwam er achter dat zo’n baby best leuk is. Tussen het slapen, flesje geven en verschonen door, bleek zo’n minibaby wel voor wat interactie te zorgen.

De eerste keer dat Roan een soort van lachte (het was meer een reflex waarbij zijn mondhoekje een ietsiepietsie omhoog krulde), was voor Joost reden om een vreugdedansje te doen (‘Hij lacht naar me!!!’). En toen Roan erg geïnteresseerd was in licht, maakten we de hele dag grapjes met ‘m (‘Ooooh lamp, Roan lamp’). Eigenlijk hadden we de grootste lol met die kleine baby 🙂

Maar… inmiddels is Roan 9 maanden. De kleine frummel die uuuuuuuren sliep is veranderd in een stuiterende ADHD-baby die OVERAL overheen klautert, dwars door muren en deuren wil kruipen en alles sloopt dat in zijn buurt komt.

Baby klem.

Baby klem.

Hij ontwikkelt zich als een malle. Ik zou het liefst op de rem trappen, want toen ik drie keer met m’n ogen knipperde, kon ‘ie ineens staan. En nee, ik overdrijf niet, dat ging echt zo snel.

En met al die motorische ontwikkelingen is er ook iets anders mee-ontwikkeld: een eigen willetje. En ik moet toegeven, dat is soms behoorlijk onhandig.

Vroeguh, toen Roan nog een klein hummeltje was, legde ik hem ergens neer zonder bang te zijn dat hij weg zou kruipen. En bij het geven van de eerste fruit- en groentehapjes deed hij braaf zijn mondje open en weer dicht. Zonder veel rotzooi ging alles naar binnen.

Inmiddels is het geven van een schone luier een partijtje worstelen voor gevorderden. Hij kruipt overal naartoe, vooral om bedrading in z’n mond te stoppen of zichzelf ergens HEAD FIRST vanaf te storten. Hem rustig vasthouden, zoals ik de eerste maanden uren heb gedaan, gaat niet meer, omdat hij letterlijk uit m’n armen klautert. En tijdens het eten kan hij het zo enorm op een krijsen zetten, alleen maar omdat hij zelf de lepel wil vasthouden.

Maar Roan kan ook enorm in een deuk liggen. Laatst begon het tijdens het wandelen te regenen en ik zette m’n capuchon op. Hij keek me eerst half in shock aan, ik glimlachte naar ‘m waarna hij het uitschaterde. Hij lachte me gewoon uit! Grote lol dus. Maar ja, het ziet er ook wel belachelijk uit…

Iedere fase heeft zo zijn heerlijkheden, maar wordt het inderdaad steeds leuker? Ja, eigenlijk wel, maar ook een tikkie uitdagender 😉

Je ziet, de zon schijnt… Dus inderdaad, tijdens onze avondwandeling hebben we deze foto’s gemaakt, speciaal voor deze blogpost #ikdoeallesvoorm’nblog. En de oplettende kijker ziet dat ik eigenlijk een enorme #loedermoeder ben 😉