Normaal zijn mijn weekverslagen vrolijk en gezellig, maar wie mijn blogpost van gister heeft gelezen, weet al dat afgelopen week niet de beste week sinds ons vertrek was. En toch waren er ook veel geluksmomentjes! 🙂

Maandag | naar het oppashuis

Na het ontbijt vertrokken we naar Moncarapacho, een klein dorpje bij Faro in de buurt. Hier hadden we afgesproken met de huiseigenaar van het oppashuis. Een klein stukje rijden, maar ik zal nooit vergeten hoe we op een veel te smal weggetje bijna klem kwamen te zitten met de caravan.

Joost vond het allemaal wel meevallen natuurlijk. Die zat fluitend achter het stuur, terwijl ik met handen voor m’n ogen zat…

Eenmaal bij Moncarapacho hebben we de caravan ergens gestald, waarna we naar het oppashuis reden.

geluksmomentjes

Het huis ligt enorm afgelegen! De weg er naartoe is inderdaad niet begaanbaar met de caravan. Zelfs voor de Skoda is het krapjes.

We hebben kennisgemaakt met de vrouw des huizes, de honden, de katten en het huis. Na de late lunch konden we meteen aansluiten bij de middagwandeling met de honden.

Dinsdag | ik mis de caravan!

’s Ochtends om 7.15 gingen we weer mee om de honden uit te laten. Joost vond het wel een beetje vroeg 😉

So far so good.

Roan was maandag een beetje van de wap doordat we zo laat gingen lunchen en avondeten. Maar, zo dachten we, dat komt vandaag vast wel goed…

Niet dus.

Het was gewoon een kutdag.

Om dit weekverslag niet al te depri te maken, hier toch nog een geluksmomentje:

geluksmomentjes

Roan en de hond kunnen het goed vinden!

Woensdag | au au au

’s Ochtends leek het goed te beginnen. Roan was vrolijk wakker geworden en na het lopen met de honden ging het ook allemaal goed.

Tot ik ineens enorm veel pijn in m’n rug kreeg. Wat was dat balen zeg (understatement ahum).

rugpijn

De rest van de dag heb ik voornamelijk liggend doorgebracht (zie ook mijn blogpost van gister). Gelukkig voelde Roan zich wel weer wat beter en hij heeft lekker veel gelachen.

Donderdag | naar dokter Barry

Na de ochtendwandeling met de honden zijn we naar dokter Barry gereden. Hij heeft wat geduwd, getrokken en gekraakt en ik had zowaar minder pijn!

’s Middags vertrokken de eigenaren. De honden keken even heel zielig toen de taxi wegreed, maar gingen daarna weer verder met waar ze goed in zijn: liggen. Het blijkt dat die ADHD-honden best snel aan ons gewend zijn geraakt en nu eigenlijk alleen maar liggen te slapen.

geluksmomentjes

Het terras van het huis ligt vol met haren en kwijl. We laten Roan daar niet kruipen, maar in de box kon hij zo wel lekker spelen!

Vrijdag | kruidnoten en Madieke

Dit was een hele rustige dag. We hebben boodschappen gedaan, in het zonnetje gezeten en Joost heeft veel gespeeld met Roan, terwijl ik een poging deed om wat voor m’n blog en projecten te doen (wat dus niet zo goed gaat als zitten zoveel pijn doet).

geluksmomentjes

Chillen in de hangmat (en ja, Roan is er uiteindelijk uitgedonderd…)

’s Avonds ging Joost mijn zusje ophalen van het vliegveld. Wat was het leuk om haar weer te zien! En ze had kruidnoten mee genomen, jammie!

Zaterdag | chillen en werken

Madieke was in het donker aangekomen en had nog niet veel van de tuin gezien. Ze heeft de tuin bekeken en is daarna meteen de yoga-yurt ingedoken voor een portie yoga. Ze kon ook meteen meedoen in het honden- en Roanritme.

geluksmomentjes

Met z’n allen ontbijten!

’s Ochtends las ik in de nieuwsbrief van de Correspondent wat er in Parijs was gebeurd. Ik heb er geen woorden voor. Bregje van BregBlogt omschrijft het heel mooi, dus daar wil ik dan ook graag naar verwijzen.

Verder hebben we rustig aan gedaan en ik heb liggen en werken afgewisseld.

Zondag | nog meer chillen en werken

Met mijn rug gaat het ietsje beter, maar ik kan nog steeds niet zo heel veel. Alleen liggen is goed vol te houden, dus ik wissel zitten en lopen met liggen af. Ook vandaag gaan we dus vooral weer lekker rustig aan doen.

Fijne zondag!