Eind februari kreeg ik ineens enorme rugpijn. Ik had al vaker krom gelegen van de pijn, maar nu was het nóg erger. Natuurlijk hadden we toen al wel een vermoeden waar dit door kwam… En inderdaad: een week later kwam ik van de wc af met een positieve zwangerschapstest in m’n hand!

Roan krijgt er een broertje of zusje bij! 😀

Het was allemaal gepland, voor zover je dat kunt plannen tenminste, en we hadden het al uitgebreid gehad over zwanger zijn in de caravan. In eerste instantie leek het me geen probleem, maar de rugpijn zette ons aan het denken. Bevallen wilde ik sowieso in Nederland, maar toen ik twee weken alleen maar plat op bed kon liggen door de rugpijn, kwamen we er achter hoe zwaar dit is voor ons allebei, en vooral voor Joost. Joost moest alles in z’n uppie doen: voor Roan zorgen, werken, het huishouden… Dat viel vies tegen in een caravan, in het buitenland zonder back up.

En dat spugen…

Bij mijn vorige zwangerschap ben ik een hele tijd uit de running geweest door het vele spugen. Ik hield wekenlang niks binnen en lag als een zombie in bed. Eerst zei ik heel stoer ‘of ik nou in Nederland in een huis lig te kotsen of in Spanje in een caravan, dat maakt me niks uit’. Maar nu dacht ik er anders over. We besloten om terug te keren.

Gelukkig ging het na twee weken weer iets beter met m’n rug. We hadden uitgerekend in welke week het spugen waarschijnlijk zou beginnen en het bleek dat we nog zo’n 1,5 week hadden om terug te reizen.

Onderweg naar Nederland

Onderweg ergens op een parkeerplaats in Spanje. Na de lunch even plat om de pijn in m’n rug te laten zakken. #zwaaizwaai

In de auto had ik m’n stoel zo plat mogelijk gelegd en als we onderweg stopten, ging ik in de caravan helemaal plat. Zo was het net te doen met de pijn.

Uiteindelijk zijn we in 8 etappes terug gesjeesd. Van het warme Zuid-Spanje, langs de oostkust van Spanje, door Frankrijk (de nu niet zo zonnige Route du Soleil), de besneeuwde Ardennen, zo hoppa naar de oprit van mijn ouders.

Gearriveerd in hotel Mama!

En daar zijn we nu alweer sinds half maart. Niet snel daarna begon inderdaad het spugen. Tot m’n schrik was het spugen nog erger dan de vorige keer. Het ging dag en nacht door. Maar, er is goed nieuws! De vorige keer hielpen de medicijnen niet, dit keer wel. Ik nam Emesafene in en hoewel het me enorm veel moeite kostte om dat eerste pilletje binnen te houden, voelde ik na 10 minuten al verlichting. Drie kwartier later zat ik beneden aan de keukentafel voor het eerst in dagen iets te eten.

Ik was daarna nog weken misselijk, en vooral ook erg suf (dat is een bijwerking van zowel zwanger zijn als van die pilletjes), ik moest ook soms nog wel overgeven, maar ik was geen zombie meer.

Ik ben zwanger!

Met dank aan fotograaf Lars van reizenin.net. Check m’n buikje!

Eindelijk weer energie voor wat online werk

Inmiddels ben ik 17 weken zwanger. De energie die ik pas recentelijk terugkreeg heb ik eerst aan Roan besteed, daarna aan de website huisoppaseuropa (jeeeee!) en toen ik het weer tijd vond om met m’n blog verder te gaan, was ik m’n domeinnaam kwijt. Oepsie. Maar nu ben ik weer online!

Zo, je bent weer een beetje bijgepraat! Binnenkort zal ik wat meer vertellen over onze (nieuwe) plannen!