We moeten helemaal niks meer, behalve genieten. We MOETEN genieten, NU. Daar gaat al meteen iets goed mis…

Ik ben hier dus echt enorm slecht in. Ik heb het hierover al eens gehad in mijn blogje over de Algarve; ik moet zo ontzettend veel van mezelf. We hebben wel een soort vakantiegevoel, maar dan anders, omdat het niet voor eventjes is, maar voor een hele lange tijd.

Joost is hier veel beter in! Op de vertrekdag was Joost bezig met de fietsen op het dak van de auto zetten. Eerst zat er iets op slot waar we geen sleutel van hebben en daarna bleek de nieuwe drager te klein te zijn. Gelukkig kon joost dit op z’n Joosts oplossen door de boel te slopen met een boor.

Sloperij Joost & Co

Sloperij Joost & Co

Joost zat hier wel even over te klagen, hij voelde ‘het vertrek’ in z’n nek hijgen. Tot ik de legendarische woorden zei die hem deed glimlachen van oor tot oor: maar we moeten niks meer hè.

Hij pakte dit meteen goed op door vanaf dat moment über zen te zijn over álles. Tegen een ander kan ik het wel zeggen…

Maar mij lukt dit dus niet!

We hebben geen werk, dus er is geen werkgever die ons (online) wil zien. In Frankrijk gaan veel campings dicht, maar niet allemaal. Ook in Frankrijk kunnen we alles dus redelijk op ons gemakje doen.

Maar als je gewend bent om altijd iets te moeten, is het moeilijk om dat gevoel los te laten. Vooral voor mij. Sinds we zijn vertrokken geniet Joost van iedere seconde. Hij is nog geen moment chagrijnig geweest. Hij heeft nog geen enkele keer geklaagd. Ik daarentegen…

Tjonge, ik zit mezelf behoorlijk dwars.

Ik wil alles efficiënt doen (terwijl niks in de caravan efficiënt kan) en ik erger me er aan dat alles zo lang duurt (terwijl we alle tijd hebben). Ook ben ik veel bezig met de bestemming in plaats van met de reis er naar toe.

Gelukkig helpt Joost me hierbij. Die roept iedere paar minuten wel iets als oh wat een mooie boom of fijn hè, de frisse buitenlucht. Hij heeft geen mindfulnesscursus nodig 😉

moeten

Joost: Wat een prachtig uitzicht! Wat een mooie bomen! Ik: hm ja.

Ons vertrek voelt als een soort reset.

We hebben de kans om onze kijk op het dagelijkse leven helemaal om te gooien, om ons leven opnieuw vorm te geven en te genieten van al het moois dat we meemaken. Ik heb nog een hoop te leren.