Al zolang ik Joost ken, hebben we het over naar het buitenland gaan. Lekker vaag ook. Eerst had alleen Joost het erover. Hij sprong van idee naar idee, hoe wilder hoe beter en ik reageerde daar altijd heel panisch op. Ik moest er allemaal behoorlijk aan wennen. De eerste twee jaar boycotte ik zo ongeveer ieder idee dat Joost inbracht. Van leven in de jungle van Suriname tot aan wonen en werken in Genève. Ik zag het gewoon niet voor me…

Ik was nog niet toe aan emigreren

Dat waren ook mijn eerste jaren als arbeider. Ik was net student-af en had zin om aan de slag te gaan, om carrière te maken, mezelf te ontwikkelen enzo. Na een jaar dacht ik ik wil hoofdredacteur worden! en na weer een jaar dacht ik ik wil de onderzoeksjournalistiek in!. Tja, ik dacht iedere keer weer te weten wat ik wil, maar truth is: ik heb gewoon geen flauw idee wat ik wil.

Joost had het nog steeds over allerlei (behoorlijk wilde) buitenlandplannen en beetje bij beetje ging ik zijn ideeën sturen, de plannen meer naar mijn wensen kneden. Niks niet in de jungle, zeker niet met een baby (die was inmiddels in de maak). We hebben serieus gekeken naar Curaçao (je moet eens raden waar we vorige zomer op vakantie zijn gegaan…). En daarna hebben we nog onderzocht of een camping in Zuid-Frankrijk iets voor ons is. Dat werd ‘m ook niet.

 

[easy-image-collage id=5926]

Op Curaçao met dikke buik en op Bonaire met Roan (a.k.a. Hummeltje) in m’n armen

In mei van dit jaar besloten we om te onderzoeken of emigreren naar Bonaire iets voor ons is. Dus wij tickets boeken voor een vakantie aldaar. En ons koophuis dan? Weet je wat, dachten we, we zetten die alvast op Funda, zal vast niet zo snel lopen.

Ha! Niet dus! We hadden binnen no time meerdere bezichtigingen gepland staan. Eén van de eerste kijkers deed ook meteen een bod. We gingen onderhandelen en jawel, nog voor we überhaupt een keer op Bonaire waren geweest, was ons huis al verkocht.

En toen hadden we geen huis meer…

Asjemenou (maar dan ietsje grover). Dat was zo ongeveer mijn reactie toen het tot me doordrong.

Met nogal wat hoge verwachtingen vertrokken we half juli naar Bonaire. We hadden een ondernemingsplan geschreven, we hadden afspraken gemaakt met de bank en de KvK, we hadden contact met wat makelaars: dit ging helemaal top worden. Helaas, na een paar dagen kwamen we tot de conclusie dat ook Bonaire niet ons plekkie is. Een leuk vakantie eiland, maar niet om naar toe te emigreren.

Gelukkig kwam er snel een nieuw plan. Laat dat maar aan ons over! Had ik bij alle vorige plannen eerst een paar dagen nodig om aan het idee te wennen, nu was dat anders. Tuurlijk zag ik wel wat kleine beertjes op de weg, maar ik had ze nog niet uitgesproken of ik kwam zelf al met een mogelijke oplossing. We stonden allebei te stuiteren van enthousiasme. Ja ja ja dit gaan we doen!

emigreren

Mocht het je ontgaan zijn, we gaan dus in een caravan door Europa reizen en als digital nomads leven. Inmiddels is de datum geprikt: we vertrekken zaterdag 26 september. In november gaan we op een huis in Zuid-Portugal passen. Dat is dus de eerste bestemming, maar verder is de route onbekend.

Onze droomplek?

Wie weet komen we een keer op een plek waarvan we denken: ja, hier willen we blijven. Maar voorlopig gaan we rondtrekken. Europa ontdekken. Met de zon mee.