Tijdens m’n zwangerschap had ik me voorgenomen om Roan al vanaf heel jong te gaan voorlezen. Ik zag helemaal voor me hoe hij bij me op schoot zit, met z’n duim in de mond en een knuffeltje in z’n knuistje. Ha, was ik even naïef!

De eerste maanden sliep Roan alleen maar dus een boekje lezen was sowieso zinloos. Hij leek het in ieder geval niet nodig te hebben om ‘tot rust te komen’ na een dag vol nieuwe indrukken.

Maar nu hij wat ouder is en langer wakker is, heb ik opnieuw een poging gewaagd… Ook nu bleek ik weer enorm naïef te zijn. Boekje lezen = boekje eten.

 

Voorlezen is nog geen succes, maar het eten van boekjes is zijn grote hobby

Je begrijpt, alle papieren boekjes zijn inmiddels goed opgeborgen en we laten Roan alleen in de buurt van boekjes van dik karton of hout (dus ja, hij speelt zo af en toe met iets anders dan een lepel 😉 ).

Ik dacht altijd dat voorlezen twee functies heeft:

  • als onderdeel van het naar-bed-gaan-ritueel om tot rust te komen, zodat hij weet dat het avond is en voor de lange tuk naar bed gaat;
  • en voor de taalontwikkeling.

Voorlezen voor het slapengaan is nog steeds niet echt nodig. Hij drinkt een fles voor het slapengaan ‘s avonds en dat is al voldoende om hem bijna knock out te krijgen. Daarna kunnen we hem zo afvoeren richting z’n bedje.

Voorlezen voor z’n taalontwikkeling? Tja, we kletsen wat af tegen hem, zingen liedjes (check dit filmpje uit een oude blogpost hihi, wel even flink naar beneden scrollen) en we vertellen continu wat we (gaan) doen en wat we tegenkomen.

Dat is een boom, mooi hè, met takken en blaadjes. Ja dat is een vliegtuig, die vliegt heel laag en daardoor hoor je de motor lawaai maken. We gaan zo fietsen Roan, jasje aan, sokjes aan. Dat is een auto, vroem vroem. 

Lekker debiel, maar nu voorlezen nog niet lukt, moeten we maar op een andere manier aan zijn taalontwikkeling werken!