We hebben de grootste caravanbeginnersfout allertijden gemaakt… Het plan was om afgelopen vrijdag voor het eerst in de caravan te slapen. Maar wat blijkt: de caravan aankoppelen, dat ding neerplanten op een camping en een huge ass voortent (voor het eerst!) opbouwen, dat kost dus heel veel tijd…

Hadden we ons daar even in vergist zeg!

We vertrokken ook veel te laat. We hadden allebei ’s ochtends nog gewerkt, ik had vertraging met de trein en toen moest er ook nog gegeten worden. Ach, allemaal geen ramp natuurlijk, maar het was al half 2 toen we met de caravan op pad gingen.

caravan op klein hitland

Met de caravan op Klein Hitland. Inchecken bij de receptie.

Tegen de tijd dat de voortent stond was het 19.00. Gelukkig werd Roan de hele dag vermaakt door mijn ouders en zusje. Ook konden we – toen de voortent eindelijk stond – zo aanschuiven bij het eten.

Maar slapen in de caravan was nog geen optie…

Wat was ik blij dat we ons huis nog hadden!

We kropen vrijdagavond dus gewoon weer heerlijk in ons eigen bedje in ons stenen huis.

Zaterdag zou Joost de laatste meubels naar Emmen brengen, maar ook dat liep anders. Er bleek in Emmen (waar zijn ouders wonen en wij de spullen opslaan) geen hulp te zijn om alles weer uit te laden en naar de zolder te sjouwen… Naar Emmen rijden had geen zin en de boel wegbrengen doet hij dus vandaag.

We hebben gistermiddag onze kleding en overige spulletjes naar de caravan gebracht en konden op ons gemakje de laatste spullen een plekje geven, ons bed opdekken en Roans ledikantje optuigen. Alles stond klaar voor de nacht!

Wel een tegenvaller: het gras is zo nat dat we de voortent niet gaan ‘inrichten’. Geen grondzeil, geen tuinset. Het is als kamperen in een moeras…

Maar er is ook goed kampeernieuws!

We hebben gisteravond nog maar een keertje bij mijn ouders gegeten, lekker makkelijk en gezellig! Daarna gingen we op de fiets naar de camping. Roan keek wat verbaasd rond toen we hem in de caravan verschoonden, hij jammerde daarna kort omdat hij zo graag de fles wilde, maar ging na z’n flesje zonder te piepen slapen.

Joost en ik deden een vreugdedansje!

Verder ging Joost nog even douchen (omdat douchen op de camping zo leuk is, zei hij, ik snap het ook niet helemaal), we hebben nog wat gelezen en ik heb dit blogje getypt.

Dit weekend hebben we in ieder geval een wijze les geleerd:

alles duurt gewoon veel langer dan we inplannen.

Het was veel te optimistisch om te denken dat we die unit wel even in één middagje optuigen.

Maar ondanks dat het niet liep zoals we hadden gepland, hebben we geen van beide stress gevoeld. Ik heb eigenlijk al best een vakantiegevoel! Jammer dat ik morgen weer moeten werken 😉