Het gaat niet zo goed. Sinds een week heb ik onwijze pijn in m’n onderbuik. Alsof het hoofdje al halverwege het geboortekanaal is. Ik ben het gaan checken bij de verloskundige, maar zover is het nog niet. De pijn begon toen ik 30 weken was (voor de leken: nog 10 weken te gaan tot de uitgerekende datum), dus dat zou zorgelijk zijn. Maar de verloskundige kon me wel uitleggen waar die pijn vandaan komt: de boel down under is nu al aan het verweken. Dat is de normale gang van zaken zo richting de bevalling, maar nu is het dus een beetje vroeg. Bij vrouwen met bekkenklachten treedt de verweking echter vaker vroeg in. Lucky me.

Schaambotjes uit elkaar

Die verweking zorgt ervoor dat m’n schaambotjes al een beetje uit elkaar gaan. Dit is noodzakelijk om genoeg ruimte te maken voor de baby die er straks doorheen moet. Denk nu niet dat ik een expert ben, dit is gewoon wat de verloskundige me in simpele taal heeft uitgelegd.

Dit alles zorgt voor enorme pijn in mijn bekken. De hele dag. Super kak.

En er is vrijwel niks aan te doen.

Oké, er is één oplossing voor de verweking

De enige oplossing is bevallen. Maar dit zit er voorlopig niet in. Het kan zo nog 10 of 11 weken duren en al die tijd loop ik dus met enorme pijn rond.

Gelukkig zitten we niet midden in een verhuizing en heb ik geen drukke dreumes om fulltime voor te zorgen 😉

Verweking van het bekken liggend spelen

Door de rugpijn ben ik een expert in liggend spelen. Dit was in de grote voortent op een camping in Zuid-Spanje. Samen spelen met de boerderijdieren.

Pijn went, maar blijft kak

Ik maak er nu een half grapje van, maar het gaat eigenlijk helemaal niet zo goed. De fysieke pijn is nog tot daar aan toe. Klinkt misschien stom, maar door de rugpijn van afgelopen 1,5 jaar weet ik wel een beetje hoe het is om steeds weer pijn te hebben. En je hebt pijn in allerlei gradaties. Ik liep het afgelopen jaar echt niet 24/7 aan de Tramadol, dus als je het zo bekijkt, viel het nog best mee.

Maar dit? Pfffff, echt niet tof. Of ik ben een watje, dat kan ook. Alle pijn is relatief natuurlijk, maar ik vind dit behoorlijk klote.

Fysieke pijn is slecht voor mijn mentale toestand

En het gaat me vooral mentaal niet zo best af, eigenlijk om een paar redenen (in willekeurige volgorde):

  1. Het besef dat dit de komende tijd gewoon zo blijft, dat er geen verbetering zal zijn, eerder een verslechtering. En dat ik daardoor niet fit aan de bevalling kan beginnen. Dit vind ik moeilijk. Bij de bevalling van Roan was ik fit en ging alles super vlot. Die conditie en kracht kan ik nu wel vergeten en dat is niet zo best voor m’n gemoedsrust.
  2. En het herstel na de bevalling? M’n lichaam is zo gammel, hoe kan ik na de bevalling voor twee kindjes zorgen als ik nu niet eens op een normale manier voor één kindje kan zorgen? Deze zorgen worden natuurlijk versterkt door de gierende hormonen in mijn krakkemikkige lijf. Dat besef ik wel, maar daarmee verdwijnen de zorgen niet.
  3. Dat ik Roan niet volledig kan verzorgen. Dat ik hem niet kan tillen. Dat ik door de pijn het geduld niet heb om hem rustig en kordaat te corrigeren. Dit is zoooo frustrerend! Hij voelt dit alles feilloos aan en dit heeft al een paar keer tot een enorme peuterbui geleid. Natuurlijk had hij wel vaker een bui, maar dan reageerde ik rustig en geduldig en ging het na een minuutje voorbij. Nu blijft het duren en worden we er allebei verdrietig en gefrustreerd van. Hij huilen, ik huilen. Zo niet handig.
  4. Dat ik niet kan doen wat ik wil doen. Pijn beperkt enorm. In alles! Ik kan niet eens met Roan een stukje fietsen, wandelen of even een boodschapje doen. Ook op werkgebied kan ik voorlopig niet veel. Uren achter m’n laptop zitten, gaat gewoon niet. En daar baal ik hard van.

Ik krijg heel veel hulp gelukkig

Joost werkt thuis, dus die kan veel helpen. Vooral rondom de eetmomentjes helpt hij veel: handjes wassen, Roan in de stoel tillen, de vloer poetsen na het eten. Dat moet ook wel, want ik kan soms niet eens een normale stap vooruit zetten.

Ook lieve vriendinnetje komen af en toe helpen! Zij nemen hun gezellige dreumes of peuter mee. Wij drinken lekker thee, de kindjes spelen samen en ze helpt met Roan tillen en hem uit de bosjes plukken.

We wonen voorlopig nog steeds bij m’n ouders in huis. Zij zijn nu op vakantie, maar als ze terug zijn, helpen ze weer volop mee. Halleluja voor hun pensioen!

Ook m’n zusje zal vanaf volgende week komen helpen. Ze is dan terug van een retrait waar ze yogales gaf en omdat ze onregelmatig werkt, kan ze best veel helpen.

Bekkenband helpt iets

Is er dan helemaal geen goed nieuws? Jawel! Met de baby is alles goed, dat is natuurlijk het belangrijkste. En een paar dagen geleden gaf de verloskundige de tip om een band om mijn bekken te dragen. Geniale tip! De pijn is er nog wel, maar de band maakt het wat dragelijker. Hierdoor is het me gelukt om gister naar de Albert Heijn te gaan met Roan. Ook ben ik even met hem naar de speeltuin gegaan. Ik zit op een bankje, terwijl hij speelt (zo fijn dat er om sommige speeltuinen een hek staat!).

Dit biedt weer een beetje hoop 🙂

En ondertussen ben ik de dagen aan het aftellen. Nog maximaal 72 dagen te gaan.