Zelfs als ik de titel typ, dringt het eigenlijk nog niet tot me door. Dat zal vanavond wel komen, als we met z’n drietjes in de caravan liggen te slapen (ik ga er voor het gemak even van uit dat Roan gewoon in slaap valt alsof er niks is veranderd 😉 ).

Of het dringt morgenochtend tot me door, als we wakker worden en buiten in de voortent gaan ontbijten. Al moeten we die voortent eerst maar eens zien op te tuigen vanmiddag…

En als het dan tot me doordringt, kunnen er twee dingen gebeuren: of ik krijg een enorm vakantiegevoel of ik raak volledig in paniek. Ik hoop natuurlijk op het eerste. We zullen het gaan merken!

Afgelopen week was best wel hectisch.

Dat heb ik ook wel gemerkt aan het stressniveau, al viel het deze week mee vergeleken met de week daarvoor. We moesten nog een aantal dingen regelen die nog niet eerder hadden gekund, zoals de keukenspullen inpakken. Verder kwam iemand van de kringloopwinkel langs om flink wat spullen op te halen.

verhuizen naar caravan

Roan hielp een handje mee! Al was hij vooral heel goed in alles uit de doos halen wat ik er net had ingestopt…

Om mezelf snel thuis te voelen in de caravan is het voor mij noodzakelijk dat alles een eigen plekje heeft. Ik word über chagrijnig als ik – terwijl Roan jammert van de honger – nog moet zoeken naar zijn fles. Of als ik mijn tanden wil poetsen en eerst een kwartier de caravan overhoop moet halen om de tandpasta te pakken te krijgen. Of zelf honger heb (serieus, berg je dan maar) en eerst moet zoeken naar de 4 b’s (brood, beleg, bord, bestek).

Dus deze semi-autist is heerlijk in de weer geweest met opruimen en inrichten 🙂

De laatste spullen verhuizen

Morgen gaat Joost de laatste spullen naar zijn ouders brengen, om het daar op hun zolder op te bergen. Dan is ons huis helemaal leeg. Zondag nog even de bezem er door heen halen en dan zijn we klaar voor de sleuteloverdracht aanstaande maandag.

En dan hebben we geen huis meer. Bizar idee. Nee, het dringt bepaald nog niet tot me door…