De vliegreis naar Bonaire was een soort test voor m’n rug. Zou ik tijdens en na de vlucht ondragelijke pijn hebben,

dan was het foute boel (leuk vooruitzicht hè, om met zo’n idee het vliegtuig in te stappen), maar het viel allemaal best mee 🙂 Ik had wel wat pijn tijdens en na het vliegen, en ik moest zeker wel een dag of drie bijkomen, maar het was niet ondraaglijk.

Het is dan ook zeker geen hernia. Een MRI of operatiegedoe is dus niet nodig. Ik heb een (voorzichtig) vreugde dansje gedaan!

Dan het slechte nieuws: de pijn is er nog wel. Omdat ik in Bonaire duidelijk minder pijn had en ’s ochtends meer pijn heb, dachten de fysio en de huisarts dat het reumatische klachten konden zijn. Dat is het gelukkig niet.

Waarschijnlijk is het ‘gewoon’ bekkeninstabiliteit. Niks aan te doen, rustig herstellen, gaat vanzelf over. Dat die heilige 9 maandentermijn al verstreken is, heb ik naast me neer moeten leggen.

Van alle kanten hebben jullie me goede adviezen gegeven, daarvoor enorm veel dank! Maar zoals jullie inmiddels weten, gaan we naar het buitenland vertrekken. Hierdoor merk ik dat ik niet zo open sta om iets anders te proberen. De fysio heeft me een heel goed eind op weg geholpen en nu moet ik het zelf doen.

Maar, zo besef ik, dan is de pijn ook niet erg genoeg. Anders zou ik wel actie ondernemen toch?

Op een vreemde manier die ik me eerst niet kon voorstellen went de pijn. Het is er vaak, maar gelukkig soms ook niet. Ook moet ik heel erg oppassen met tillen. Eén ondoordachte beweging en ik word finaal afgestraft. Het dwingt me op een andere manier met m’n tijd om te gaan en creatief te zijn in hoe ik bepaalde dingen doe. Ik moet tussendoor even plat, maar dan kan ik liggend vanaf de bank of op de grond met Roan spelen of als hij slaapt liggend bloggen op m’n smartphone.

En ik kan gelukkig super veel dingen wél doen. Daar focus ik me op!