‘Och, ik probeer gewoon borstvoeding en als dat niet lukt, stap ik over op flesvoeding’. Dat was tijdens m’n zwangerschap mijn relaxte antwoord als mensen aan me vroegen of ik borst- of flesvoeding wilde geven. De realiteit was van een andere orde.

Na vier dagen en nachten frustraties, pijn (als naalden door m’n tepels!) en stress was ik zó gesloopt en ons hummeltje zóveel afgevallen, dat de kraamhulp en de verloskundige ingrepen. Stoppen met borstvoeden en ‘gewoon’ overstappen op fles, was hun advies. Precies zoals ik onbekommerd had geroepen tijdens m’n zwangerschap, zou je denken hè? Maar van die laconieke houding was niks meer over. De kraamhulp had me al gewaarschuwd: als je stopt zul je afscheid moeten nemen en rouwgevoelens ervaren. Rouwen om borstvoeding?! Doe normaal zeg.

Maar inderdaad. Ik heb gehuild, gehuild, gehuild. De tranen bleven stromen. Natuurlijk werd dit versterkt door de kraamtranen (oh pfff die hormonen!), maar het voelde alsof ik afscheid nam van een dierbare. Als rouwen.

Nu zijn we ruim een maand verder. Ik vind het nog steeds jammer, maar ons lieve menneke is erg gelukkig, dus deze mama is dat ook.

Ik heb veel steun gehad van andere moeders met vergelijkbare ervaringen. Heb jij hier ook behoefte aan? Je kunt altijd contact met me opnemen! Er over praten helpt namelijk echt!

rouwen om borstvoeding