Er is mega veel gebeurd de afgelopen twee weken! Nee, ik ben niet bevallen, dat nog niet. Maar we zijn wel verhuisd en we hebben Roan voor het eerst naar het kinderdagverblijf gebracht. En toen we dachten lekker gesettled te zijn, werd huize 7bergen overspoeld door buikgriep.

Verhuizen!

Een paar weken geleden zijn we deels verhuisd naar Zevenbergen. Ik kon helaas alleen van de zijlijn toekijken, maar Joost, onze familie en nog een paar lieve vrienden hebben in een paar dagen het hele huis gepoetst en bewoond gemaakt.

Joost heeft een verhuisbus volgeladen en krijgt in het nieuwe huis hulp van familie en vrienden met uitladen

Joost heeft een verhuisbus volgeladen en krijgt in het nieuwe huis hulp van familie en vrienden met uitladen

Joost had al super veel geklust en opgeruimd, maar het huis was echt een enorme smeerboel. Als ik de verhalen en foto’s mag geloven, nam de vorige bewoner het niet zo nauw met hygiëne en schoonmaken. Joost is tussen het poetsen door nog ‘even’ met een verhuisbus door Nederland gecrossed om onze meubelen en dozen te verzamelen. Al onze spullen zijn in razend tempo het huis in gesjouwd en opgezet.

Logeren in het nieuwe huis

Daarna zijn we een paar dagen gaan ‘logeren’ in het nieuwe huis, vooral om te kijken of alles wel Roanproof is. Dat bleek zo te zijn gelukkig! We voelden ons ook alledrie direct thuis. Misschien zorgt ons nomadengekriebel er wel voor dat we ons snel thuisvoelen zolang een paar essentiële factoren aanwezig zijn. In ieder geval, het huis is al sinds de eerste minuut ons huis 🙂

tuin

Joost heeft ook de tuin flink aangepakt zodat ‘ie Roanproof is. Boven de tuin zoals het was en beneden toen Joost klaar was. Het is kunstgras geworden. Totaal niet mooi, maar o zo praktisch! En Roan speelt veel met dat houten blok en die bakstenen.

Officieel verhuisd!

Ruim 1,5 week geleden zijn we officieel verhuisd naar Zevenbergen. Tot die tijd woonden we bij mijn ouders, maar ik wil graag bevallen en kramen in ons eigen huis, dus we moesten wel verhuizen. Woensdag 12 oktober was d-day, toen ik precies 36 weken zwanger was.

Onze huiskamer

Onze huiskamer. Je ziet, ik heb niet opgeruimd. Heb wel wat belangrijkere dingen aan m’n hoofd dan opruimen 😉 M’n vader ligt te slapen op de bank tijdens Roan z’n middagdut.

Roan naar het kinderdagverblijf

De dag na onze officiële verhuizing zijn we meteen voor een kennismaking naar het kinderdagverblijf hier om de hoek gegaan. Het was geweldig om te zien hoe Roan zonder problemen tussen de kindjes ging zitten spelen. Hij keek eerst even verlegen naar de juffen, maar toen die over auto’s en koken begonnen, ging hij helemaal los.

Terwijl wij een poging deden om met de juf te praten, had Roan een speelgoedpannetje gevonden. ‘Pan pan koken eten oh oh’ riep hij enthousiast en rende als een dolle naar de keuken. Naar de gewone keuken, niet het houten speelgoedkeukentje. Hij weet goed wat ‘ie wil 😉 De juf merkte dan ook op dat als Roan er is ze dus de deur van de keuken moeten dichtdoen. Lijkt me verstandig inderdaad.

Als een vis in het water

De kennismaking verliep heel goed en omdat we flexibel zijn in uren en dagen kreeg we ook meteen te horen dat hij na het weekend al terecht kon. Spannend!

Vorige week maandag is Roan voor het eerst gegaan. Omdat het de eerste keer was, ben ik mee geweest met wegbrengen en ophalen (daar betaalde ik de rest van de dag ook de prijs voor vanwege m’n bekkeninstabiliteit, maar ik wilde het gewoon echt niet missen!). Roan ging ook nu meteen weer spelen en leek ons al vergeten te zijn.

Bij het afscheid keek hij even verbaasd, maar vanachter het raam zagen we dat hij direct doorging met spelen. Joost en ik vonden het wel heel raar om zonder Roan naar huis te gaan. We zijn zó gewend om hem 24/7 bij ons te hebben!

Thuis slapen en veel prikkels

Na de lunch hebben we hem opgehaald. Hij nam ons meteen aan de hand mee om van alles en nog wat te laten zien.

Hij gaat 3 ochtenden per week, van 9 tot 1. Hij luncht daar, waarna hij thuis slaapt. Hij slaapt nog zoveel ’s middags, dat het ‘zonde’ is om hem niet thuis te laten slapen. Ook de andere twee ochtenden ging het super goed!

We merken wel dat hij veel meer prikkels krijgt dan thuis. Maar dat is logisch. Ook is hij helemaal gesloopt. Na die eerste middag sliep hij ’s middags van half 2 tot half 6  😯

Hij is niet wereldvreemd gelukkig

Ik vind het deels nog wel een beetje onzin dat hij naar het kinderdagverblijf gaat. Ik ben immers ‘gewoon’ thuis flexibel aan het werk (ja ook nu nog, verlof is een onbekend begrip hier). Maar we denken dat het goed is voor Roan om regelmatig met andere kindjes te spelen. Hij zou anders met 2 jaar (over een maand) ook naar de peuterspeelzaal kunnen, maar daar is een wachtlijst van een half jaar, dus we hebben gekozen voor 3 ochtenden kinderdagverblijf.

De juffen zijn meer dan lovend over hoe hij z’n weg vindt tussen de kindjes en al het nieuwe. Dus dat is een geruststelling! De kleine boef is dus niet wereldvreemd geworden door bijna 2 jaar non stop bij papa en mama te zitten 😉

Enter: de Buikgriep (met hoofdletter ja!)

Vorige week had Roan wel gespuugd op het kdv, maar dit was tijdens de lunch en dat gebeurt vaker omdat hij enooorm kan proppen. We zochten er dus niet te veel achter. Thuis letten we er op dat hij wat rustiger eet. Op ’t kdv moeten de juffen op veel meer kindjes letten, dus logisch dat dat even niet lukt.

Maar ’s nachts gaf Roan weer over. Hele bedje onder, z’n knuffel en trappelzak ook. Hij zat zo zielig in z’n bedje te wijzen naar z’n spuug: ‘mama papa vies vies’. Hij sliep na het verschonen van z’n bedje gelukkig gewoon verder. ’s Ochtends was hij weer helemaal de oude. Hij is dan ook gewoon naar het kdv gegaan.

En toen waren wij aan de beurt

’s Avonds voelden Joost en ik echter iets bubbelen in onze buik. In mijn buik voel ik sowieso van alles borrelen, maar dit was anders. We zijn vroeg gaan slapen, maar het mocht niet baten. Vanaf half 1 ’s avonds hingen Joost en ik ieder uur omstebeurt boven de pot. Ik zal je de details besparen, maar het was geen pretje. Roan sliep trouwens gewoon door al het gebraak heen.

Joost voelde zich ’s ochtends al weer wat beter. Bij mij ging het spugen door. Tot m’n schrik besefte ik dat ik de baby niet meer had gevoeld sinds het spugen was begonnen. Toch maar de verloskundige gebeld en die stuurde me door naar het ziekenhuis.

Naar het ziekenhuis met opa

M’n vader ging met me mee (die tot z’n vreugde een hartfilmpje en echo heeft gezien en hierdoor compleet in z’n nopjes was!) en gelukkig is alles goed met de baby. Door het spugen heb ik wel een soort voorweeën op gang gebracht. Op het filmpje was duidelijk iedere 5 minuten een piek te zien, tegelijkertijd met een verhoogde hartslag van de baby. Bij mij voelde het als een kramp, een soort harde buik, maar niet enorm pijnlijk.

Hartfilmpje van de baby met rond iedere 5 minuten een piek (harde buik)

Hartfilmpje van de baby met rond iedere 5 minuten een piek (onderste lijn) en de hartslag van de baby die dan ook mee omhoog ging (bovenste lijn)

Als dit doorzet, kan de bevalling beginnen. Dus voor de zekerheid hebben ze gecheckt of ik niet al ontsluiting had. Dan hadden ze me niet meer naar huis gestuurd namelijk (bevallen op de A16 leek me ook niks) maar ik had niet meer dan 2 vingers (wat geloof ik standaard is bij een 2e zwangerschap rond deze termijn) dus kon gewoon naar huis.

Thuis heb ik weer lekker de boel uit gespuugd waarna ik ongeveer 13 uur heb geslapen. Ook de hele zondag en maandagochtend heb ik alleen maar geslapen. Ik voel me nog steeds super bleh maar heb niet meer gespuugd. In m’n buik is het rustig dus de baby zal nog wel even blijven zitten.

Zo, dat was me een update hè 😉 Heb je helemaal tot het eind gelezen? Dankjewel voor je interesse 🙂

Heeft de buikgriep jullie huis al geteisterd? Het is echt een nare! En hoe vond jouw kindje het de eerste keer op kinderdagverblijf of peuterspeelzaal?