Zoals je inmiddels vast wel weet, heb ik last van bekkeninstabiliteit. En niet zo’n klein beetje ook. De verloskundige zei zelfs ‘zo erg heb ik het nog nooit gezien’. Ondanks dat dit allemaal behoorlijk shitty is, ben ik al een goed stuk hersteld. Ik ga hier dan ook vertellen wat ik allemaal wél kan. Zo ga ik deze Blue Monday even flink opvrolijken!

Bye bye krukken

Allereerst: de krukken zijn de deur uit!

Letterlijk, want ik heb ze uitgeleend aan m’n zusje die met een hernia op bed ligt (geen grap; familie van Gennip heeft iets met rugklachten).

Ongeveer een uur na de bevalling stond ik als herboren (ha) op uit bed om te gaan douchen. Ik liep uiteraard niet heel soepel (hehe, ik had er net een baby uitgeperst) maar de pijn in m’n bekken was vele malen minder. De krukken heb ik sindsdien niet meer nodig gehad.

Lopen, woop woop

Ik kan steeds verder lopen zonder pijn 🙂 Na de bevalling begon ik met opbouwen. Eerst alleen van m’n bed naar de badkamer, na een week mocht ik de trap één keer per dag op en neer en daarna ging ik in huis steeds meer kleine stukjes lopen.

Na een paar weken ben ik ook naar buiten gegaan. Ik kreeg wel eens de vraag hoe ik het volhield, zo lang niet buiten zijn, en of de muren niet op me afkwamen, of dat ik niet de behoefte had om desnoods in de tuin te gaan staan. Nope. Het regende bijna nonstop, dus er was nul incentive om in dat druilerige weer even in de tuin te gaan staan.

In het ziekenhuis heen en weer lopen

Ik kwam pas weer buiten toen we naar het ziekenhuis moesten, maar het stuk van de parkeerplaats naar de kinderafdeling was al te ver lopen. Het was dus ook geen optie om gedurende die week even naar buiten te gaan. Maar ik liep wel wat heen en weer op de gang en dat ging goed! Hoera!

Jammer, aan de Tramadol

Na die week in het ziekenhuis had ik wel de behoefte om de hort op te gaan. Ik werd keihard afgestraft… We gingen naar een speeltuin in het bos bij Roosendaal en die 400 meter was te veel. Een week Tramadol was het gevolg.

Maar, positief blijven, ik was wel weer even buiten geweest en van de Tramadol ga ik gezellig kabouters zien.

Logeren bij opa en oma

Met kerst heb ik bijna twee weken bij m’n ouders gelogeerd, samen met Evi en Roan. Joost moest werken en we hadden geen kdv in de schoolvakanties. Bij het afsluiten van het contract hadden we namelijk bedacht dat het leuk zou zijn om die vakantieweken te gebruiken voor uitstapjes. Ha, de grap van 2016.

Geen kdv betekent de hele dag een drukke peuter over de vloer die ik nog niet zelf kan verzorgen. We logeerden daarom bij m’n ouders, zodat zij niet iedere dag naar Zevenbergen hoefden te komen.

Even tot rust komen

Die twee weken vlogen voorbij! Roan vond het heerlijk om zoveel met opa en oma te spelen, mijn ouders vonden het heerlijk om zoveel tijd met hun kleinkinderen door te brengen en ik vond het heerlijk omdat ik nu echt rust kon nemen.

Roan vermaakt zich uitstekend bij opa en oma

Roan vermaakt zich uitstekend bij opa en oma van Gennip

Ik doe toch te veel

Het besef kwam namelijk al snel dat ik thuis stiekem veel te veel doe. Het sluipt er zo gemakkelijk in. Ik heb de opdracht gekregen om Roan niet te tillen, en dingen in het huishouden zo veel mogelijk over te laten aan Joost.

In de praktijk til ik Roan wel regelmatig (om te voorkomen dat ‘ie zich te pletter valt bijvoorbeeld) en ook in het huishouden draai ik weer voor een groot deel mee (vaatwasser in- en uitruimen, keuken poetsen na het eten, heel veel vuile hydrofiele doeken wassen, en al die kleine dingen die horen bij het hebben van een huishouden met twee kleine kids). Verder verzorg ik Evi volledig. Die weegt pas 5 kilo en slaapt veel, dus dat is meestal prima te doen, maar soms ook te veel.

45 op, 15 neer

Een arts van het Spine & Joint centrum (een revalidatiecentrum voor mensen met chronische rugklachten) raadde me aan om ieder uur een kwartier te rusten. Ik zette dus keurig de timer op m’n mobiel op 45 minuten en als die rinkelde, ging ik natuurlijk braaf een kwartiertje liggen. Not. Er kwam bijna altijd iets tussen. Evi honger, Roan honger, ik honger, Roan die de boel sloopte, Roan die zichzelf ergens vanaf stortte…

Op de bank liggen terwijl Roan over me heen klautert

Een selfie terwijl Roan over me heen klautert. Best bijzonder hè, door de zonnestralen. Maar van ontspannen liggen kwam natuurlijk niks.

Ik deed echt m’n best om dat kwartier rust te nemen, maar als ik dan uiteindelijk plat lag, was er van echte ontspanning ook geen sprake. Probeer maar eens rustig te liggen terwijl een baby huilt en/of een peuter de schaar uit de keukenla pakt.

Werken kan ik wel!

Daarnaast ben ik ook alweer een tijd aan het werk. Om het weer even positief te houden: super fijn dat ik ondanks m’n bekkenklachten wel gewoon kan werken!

Maar in 45 minuten kun je heel weinig doen. Als Evi dan lekker lag te slapen en Roan op het kdv was, wilde ik die tijd nuttig gebruiken. Dus hoppa, even plassen, koffie erbij, de was nog even aanzetten, laptop aan… En dan had ik nog maar een half uur voor de timer zou afgaan.

Dit.was.zo.frustrerend.

Moeite met ontspannen

En als ik dan ging liggen, zat ik op m’n mobiel door te typen, waardoor ik helemaal niet rustte en zelfs een stijve nek kreeg van het krampachtig liggen. Je ziet. Het hielp niet echt bij m’n herstel.

Om het positief te houden: die twee weken bij m’n ouders ging het veel beter. Ik kon me redelijk goed aan 45 op, 15 neer houden. En als ik lag kon ik me ook iets beter ontspannen. Ietsje.

Baby en peuter spelen samen

Roan en Evi spelen samen, of ja, Evi doet haar best om d’r hoofdje omhoog te houden en Roan biedt zijn knuffelbeer aan. Is toch om van te smelten hè mensen 🙂

Nu is het weer life as usual. Roan gaat drie ochtenden per week naar het kdv, m’n ouders passen twee dagen in de week op en ik probeer weer alle balletjes in de lucht te houden.

Fysio is weer gestart

Inmiddels ben ik bij twee fysio’s geweest. Hun aanpak is erg verschillend en ik heb er één gekozen die me het meeste aanspreekt. Dit biedt wel weer hoop, zo komt er hopelijk schot in mijn herstel.

Sinds een week doe ik ook niet meer 45/15, maar 105/15. Iedere twee uur ga ik dus een kwartier liggen. Dit is zo veel relaxter! Ik krijg meer gedaan in die 105 minuten en als ik nu m’n rust pak, probeer ik echt te ontspannen.

Ontzettend mindful

Joost werkt thuis, dus als m’n timer rinkelt, neemt hij als het nodig is Evi van me over, zodat ik echt even kan ontspannen. Ik leg m’n mobiel in dat kwartier ook weg. Of ja, ik zet een mindfulness app aan, en daarna leg ik m’n mobiel weg.

Ontspannen gaat dus veel beter en ik voel de pijn in m’n rug altijd heerlijk wegzakken tijdens dat kwartier.

Wat kan ik allemaal nog meer?

Fietsen, joepie!

Vorige week heb ik voor het eerst gefietst. De fiets (zo’n mega zware mamafiets) uit de schuur pakken is wel heavy, maar het fietsen zelf is vrijwel pijnloos. Joepie! Gister heb ik zelfs een rondje met Roan gefietst!

Boodschapje halen

Op de fiets ben ik naar de Action gegaan, daar heb ik een rondje gelopen en foam stickers voor Roan gekocht. Het was de eerste keer in 5 maanden tijd dat ik weer in een winkel kwam.

Ik voelde me ge-wel-dig!

Simpele dingen zijn belangrijk

Als je normaal functioneert, klinkt dit wellicht belachelijk, maar de simpele dingen, zoals een boodschapje doen, zijn zo heerlijk! Ik zat op de fiets terug naar huis en wilde tegen iedere voorbijganger roepen hoe tof het is om naar de Action te gaan.

Nu staat Brabant bekend om de informele en gezellige sfeer, maar ik begreep wel dat dit een tikkie te ver ging, dus ik hield m’n mond. Maar stilletjes genoot ik zo ontzettend van dat uitstapje!

Roan ophalen van het kdv

Vanmiddag ga ik waarschijnlijk ook Roan voor het eerst van het kdv ophalen. Hoe tof is dat!

Oké, hem in het fietsstoeltje tillen wordt een flinke klus, maar eenmaal thuis kan ik meteen plat om weer even te herstellen. We proberen hem te leren om er zelf in te klimmen, maar z’n beentjes zijn nog net te kort. Binnenkort kan hij dat vast wel, dat zou positief zijn!

450 meter lopen

Bijna iedere dag loop ik een rondje door de straat. Inmiddels kan ik 450 meter lopen, zonder pijn. Ik herhaal: zonder pijn!

We hebben hoop

Je ziet, ik kan eigenlijk al best weer veel zelf! Ik krijg nog veel hulp en het is ontzettend fijn dat Joost thuis werkt, anders hadden we wel een probleem gehad, maar het zijn de kleine dingen die hoop bieden. M’n herstel gaat super traag, en ik moet er enorm goed op letten dat ik niet over m’n grens ga (anders kan ik weer een week aan de Tramadol), maar we hebben goede hoop op een volledig herstel.

En dat zou fijn zijn, want dan kunnen we weer vertrekken 🙂