‘Oe, kijk uit, pas op, dat is gevaarlijk, niet doen, kom naar beneden, niet zo hoog!’. Ik hoor het moeders regelmatig roepen in de speeltuin. Vorige week was er een moeder die dit tegen Roan riep en hem zelfs uit een klimtoestel haalde. En ik stond erbij en keek ernaar. Compleet verbluft.

We waren naar een speeltuin in het park gefietst. Er was een glijbaantje en een boomstronk waar hij heerlijk op kon klimmen en glijden. Perfect. Maar er was ook een torentje. Duidelijk te hoog voor hem, maar daar dacht de kleine opdonder anders over.

Mama vangt me wel

De eerste keer kwam hij tot halverwege, bedacht zich dat het toch wel hoog was en klom weer naar beneden. Keurig tree voor tree. Ik stond er naast, maar niet te dichtbij. Als ik dichtbij ga staan, heb ik gemerkt dat hij heel snel denkt ‘mama vangt me wel’. Hij laat zich soms gewoon vallen, omdat hij er volledig op vertrouwt dat ik hem wel vang. Lichamelijk kan ik hem sowieso niet echt goed meer opvangen, maar ik vind ook dat hij zelf moet opletten en inschatten of iets wel of niet lukt.

Eenmaal met beide beentjes op de grond keek ‘ie mij trots aan en ging weer naar het kleine glijbaantje toe.

Roan klom helemaal naar boven

Niet veel later klom een ouder jongetje (ik hoorde later dat hij 4,5 is) wel helemaal het torentje in. Ha, dacht Roan, dat kan dus wel! En op die kleine mollige pootjes rende hij naar het torentje. Dit keer klom hij tot helemaal bovenaan. Ik kwam met m’n handen tot aan de één na bovenste tree en kon hem niet meer aanraken. Roan keek lekker rond vanaf het torentje en genoot zichtbaar van z’n prestatie. Tot hij besefte dat hij ook nog naar beneden moest klimmen.

Dreumes klimt in torentje

Bovenin het torentje. Je ziet ‘m denken: ‘oké, best hoog, hoe kom ik hier van af?’

Hij keek naar het trappetje, toen naar mij en zei ‘elpen’. Ha, echt niet, je bent er zelf ingeklommen kleine boef, dus dan mag je ook zelf naar beneden klauteren. Ik had immers al gezien dat hij vanaf halverwege prima naar beneden kan klimmen, dus dit moest ook lukken.

‘Tree voor tree naar beneden’

Met m’n dikke buik en fysieke gesteldheid was in het torentje klimmen sowieso geen optie. Wel ben ik op de onderste tree gaan staan en heb Roan uitgelegd dat hij op z’n buik moest liggen, met z’n voetjes naar beneden. Ik kon toen bij z’n beentjes en heb z’n voetjes op de bovenste tree gezet. ‘Zo, en nu tree voor tree naar beneden’, zei ik. Hij begreep het nog ook!

Vrijwel geheel zelfstandig is de kleine dreumes naar beneden geklommen! Ik was me trots zeg! En Roan ook trouwens, hij glunderde helemaal.

Maar toen kwam de paniekmoeder

So far so good hè 😉 Na wat geglij over de glijbaan besloot hij nog een keer het torentje in te klimmen. Ik liet ‘m z’n gang gaan, maar een andere moeder uit de speeltuin raakte behoorlijk in paniek. Ze kwam aanrennen, probeerde Roan beet te pakken en riep naar hem ‘nee nee dat is gevaarlijk’. Roan keek vooral heel verbaasd naar haar en ik wist eigenlijk niet goed hoe ik moest reageren. De moeder bekeek m’n dikke buik, klom zelf tot halverwege het torentje en tilde Roan er uit. Roan liet het allemaal gebeuren, hij was net zo verbaasd als ik.

Omdat ik nog steeds niet wist hoe ik moest reageren heb ik haar bedankt. Achteraf denk ik, wat een rare situatie. Er was niks aan de hand en het was Roan al een keer gelukt om er zelf uit te klimmen. Haar bedoelingen waren natuurlijk heel lief, dat waardeer ik, maar toch voelde het apart.

[easy-image-collage id=6626]

Links: ‘Mama, elpen’. Nee hoor, schatje, dat kun je best zelf (en dat kan hij ook zelf!). Rechts: Klimmen is tof, joepie!

Vertrouwen en aanwijzingen

Dat we Roan zo vrij laten klimmen is niet van de één op de andere dag gekomen. Ik kan wel tig momenten opnoemen waarop we ontdekten hoeveel hij al zelf kan. Natuurlijk hou ik regelmatig m’n hart vast, want tjonge wat is het eng om dat kleine boefje zo hoog te zien klimmen. Maar hoe meer we hem vrij laten, hoe voorzichtiger hij is.

We geven hem ook veel aanwijzingen (‘zet hier je voetje maar neer’ en ‘misschien lukt het kruipend wel’), we leggen uit dat hij voorzichtig moet doen en goed moet opletten. Zo krijgt Roan zelfvertrouwen en we merken dat hij inmiddels heel goed ziet wanneer iets te hoog of te moeilijk is. Ik vertrouw hier op. En als het hem niet lukt om ergens op te klimmen, ga ik hem niet alsnog op dat toestel tillen. Op deze manier ontdekt Roan zijn eigen grenzen.

Klein bikkeltje

Ik moet er wel bij zeggen dat Roan een bikkeltje is. Hij valt – soms echt hard – en staat weer op. Dat zagen we al toen hij 7 maanden was en voor het eerst ging staan (en weer omviel, zonder een kick te geven). Hierdoor zijn we ook gemakkelijker geworden. Dit scheelt denk ik heel veel. Als hij zou huilen bij iedere mini-val, zouden we beschermender en voorzichtiger zijn, denk ik.

Hoe zou jij reageren als een andere moeder geschrokken ingrijpt in zo’n situatie? En laat jij je kindje vrij klimmen in een speeltuin?