Baf. Met een smak kwam Roan neer, met z’n hoofd tegen de grond. Ik was op bezoek bij een vriendin en had net opgemerkt dat hij moe aan het worden was. Hij zou dus wel eens kunnen gaan omkukelen. Check.

De vriendin schoot van schrik op uit de bank. In die snelle beweging gooide ze bijna haar eigen baby van haar schoot.

Rustig tilde ik Roan – die inmiddels de hele buurt bij elkaar krijste – op en trooste hem.

Mijn vriendin keek me geschokt aan.

In haar ogen was ik een compleet ontaarde moeder.

‘Dit doet hij al twee maanden ongeveer tien keer per dag’, legde ik haar uit. Haar geschokte gezichtsuitdrukking werd er niet minder om, maar ze zou het vanzelf gaan begrijpen.

Vallende baby

Hij heeft een keer de la opengetrokken, waarbij hij achterover viel en de la over zich heentrok. Drama. Huilen.

Ook ik kon me niet voorstellen dat ik niet hysterisch zou zijn als Roan valt. De eerste keer brak m’n hart. Compleet. Ik huilde met hem mee en had een mega schuldgevoel. Niet dat het mijn schuld was, maar al zijn leed trok ik me aan.

Maar het went, zo’n vallende baby.

Dat grote hoofd is topzwaar. Hallo zwaartekracht. Zijn hoofd heeft dus flink wat te verduren! Als hij voor de duuzendste keer met z’n koppie op het laminaat stuitert, til ik hem geroutineerd op, sus hem een beetje en leid ik hem af met een speeltje.

Stiekem hopen we dat die afvlakking op z’n achterhoofd op deze manier wordt bijgebutst, maar nee, we zien nog geen verbetering.

En soms moet ik er zelfs om lachen…

Nu kom ik waarschijnlijk helemaal over als een ontaarde moeder, maar hij kan echt heel komisch omkukelen. Zoals die keer dat hij in de box ongeduldig op de fles stond te wachten. Hij had het hekje vast, maar toen ik met de fles aankwam, stak hij in al zijn enthousiasme beide armpjes naar me uit. Hij was alleen even vergeten dat hij nog niet los kan staan. Als in een slechte slapstick movie sloeg hij recht achterover.

En wat deed deze #loedermoeder? Die kwam niet meer bij van het lachen…