Nu is het allemaal echt voor het eggie. Er is geen escape meer mogelijk naar een stenen huis (zoals we vrijdagnacht nog konden crashen in het huis toen de caravan toch niet op tijd ready was).

Dit weekend hebben we heel veel gesjouwd. Zonder Jeroen, Jeoffrey, mijn zusje en mijn moeder was het ons nooit zo vlot gelukt. Oh en opa, wat een uitvinding zo’n opa! Die heeft namelijk het hele weekend op Roan gepast.

Verhuizen

Ons huis gistermiddag… Bijna leeg. Snik.

Door alle hulp die we hadden, ging het dit weekend enorm relaxed met het verhuizen van alle laatste spullen.

Ook in de caravan zelf heeft bijna alles al een plekje.

Ik kan al heel veel dingen bijna blind tevoorschijn toveren. Billetjescreme nodig? Zonder zoeken had ik direct het potje te pakken. Joost z’n slippers nodig? In de roze doos in het midden op het bovenste stapelbed. Hoppa!

Klinkt allemaal heel relaxed hè 🙂

Toch zijn er dit weekend ook wat traantjes gevloeid…

Gistermiddag bij het bezemschoon maken van het huis moest ik wel even huilen. Zo raar om ‘afscheid’ te nemen van een huis waar we maar kort in hebben gewoond, maar waar we wel de belangrijkste momenten van ons leven hebben meegemaakt.

De geboorte van Roan (ik ben thuis bevallen), Roans kamertje, de kast met schuifdeuren en spiegel waar Roan heerlijk mee kon spelen, de grote woonkamer waar hij uren heeft gekropen. Aan de kleinste dingetjes kleeft wel een mooi herinnering…

En dan moest ik steeds weer huilen

Gelukkig soms ook glimlachen. Maar de tranen horen er bij. En ik weet ook dat het overgaat.

Nu ben ik nog gehecht aan het huis, over een paar dagen ben ik dat aan de caravan.