‘Ik heb niks van m’n taken afgekregen vandaag!’. Zwaar gefrustreerd ploft Erik neer op het loungebankje in de strandtent. Pas 1,5 week is hij aan het werk op Curaçao, maar ongenadig hard komt de cultuurshock binnen. Gisteravond had hij nog honderduit verteld over zijn fantastische nieuwe baan met al z’n uitdagingen, vol energie was hij. Van dat enthousiasme is een dag later weinig over. En dan duurt het ook nog eens een eeuwigheid voor z’n biertje wordt gebracht. De serveerster zegt iets semi verontschuldigend over drankjes die aan de andere kant van de bar stonden. Hij verzucht: ‘Dat is het zoveelste rare smoesje dat ik hoor vandaag’.

Curacao Anna en Erik

Anna en Erik op Playa Piskadó (vriendlief staat ook op de foto, zoeken maar!)

Ongeveer driekwart jaar geleden bedachten Anna en Erik op hun reis naar de ABC-eilanden dat ze op Curaçao willen wonen en werken. Weg uit de ratrace in Nederland, genieten van de zwoele avonden en tropische weekenden. Uiteraard moet er ook gewerkt worden, maar beiden zijn enthousiast gaan solliciteren. Erik is enkele weken geleden al begonnen met werken. Anna begon twee weken later bij haar nieuwe job en ze zat tot die tijd bijna iedere ochtend een paar uur in de wachtruimte van de immigratiedienst te lezen. Het duurt blijkbaar nogal lang voor ze een zogenoemde verklaring van rechtswege krijgt, die ze nodig hebben om zich in te schrijven op het eiland. ‘Bij alles wat je moet regelen aan bankzaken, vergunningen of papieren bij de gemeente: neem een boek mee!’ adviseert ze (nu gelukkig nog) lachend.

De bekende gekleurde huisjes van Willemstad

De bekende gekleurde huisjes van Willemstad

‘Je went eraan’, vult Kristel aan. ‘Een APK-keuring besteed ik uit. Dat duurt anders ook een eeuwigheid, want ja, we zijn makambas’. Kristel werkt bij een advocatenkantoor. Na een aantal jaren op de Zuidas had ze het wel gezien in Nederland. ‘Ik was altijd zo druk en vanaf de eerste dag hier is die drukte weg.’ Ze is niet de enige die de Zuidas inruilt voor Curaçao, zo blijkt uit haar verhaal. En met al die hardwerkende Zuidassers is het kantoor waar ze nu werkt naar eigen zeggen het meest efficiënt werkende kantoor op dit eiland. Maar als het werk af is, is het ook af en blijven collega’s niet zitten om maar niet als eerste de werkplek te verlaten. Zo zit ze regelmatig met collega’s en vrienden in één van de vele strandtentjes de vrijmibo in te luiden. Ook nu zit ze relaxt met een glas wijn op het terras, genietend van de ondergaande zon. Dat is het grote verschil met de werkcultuur in Nederland. In de avonduren en weekenden is het dus tijd voor vrije tijd.

‘In Nederland zaten mijn weekenden weken vooruit al volgepland. En hier zijn mijn weekenden leeg. Maar dat geldt voor iedereen dus last minute komt er altijd wel iemand met een leuk plan om wat te gaan doen. Heerlijk!’. Kristel woont nu ruim een jaar op het eiland en haar vriend zal zich over een half jaar bij haar voegen. ‘Het bevalt hier goed en zolang het leuk is, blijf ik’, vertelt ze enthousiast.

Kristel op één van de vele strandjes van Curacao

Kristel op één van de vele strandjes van Curacao

‘Wij zijn niet weg te krijgen!’ zegt Loes lachend, terwijl we in haar tuin zitten, in de schaduw van een grote boom. Ze woont al zes jaar op Curaçao en zij en haar gezin zijn ook niet van plan om te vertrekken. Loes en haar man Micha hebben ongeveer een jaar geleden een huis gekocht en die flink opgeknapt. Inmiddels hebben ze twee dochtertjes. ‘Zoë is nu 2,5 en spreekt al een aardig woordje Papiaments’, vertelt Loes trots.

Vrienden maken is makkelijk op het eiland, beamen Kristel en Loes. En ook Anna en Erik hebben dit in de korte periode dat ze hier nu zijn al gemerkt. Maar, zo geven Kristel en Loes beide aan, langdurige vriendschappen opbouwen is lastig, omdat velen na een korte periode alweer vertrekken. ‘We brengen Zoë naar een gemengde dagopvang, zodat ze goed integreert, maar het heeft ook als voordeel dat er niet iedere week een kindje afscheid komt nemen’, legt Loes uit.

Dit is toch prachtig?!

Dit is toch prachtig?!

Het is weekend en Erik heeft zijn tweede werkweek achter de rug. Was hij halverwege de week nog overenthousiast, nu heeft hij last van de cultuurshock. Het achtervolgt hem zelfs het weekend in. ‘De bediening van dit restaurant kan zoveel efficiënter’, verzucht hij. Kristel en Anna halen hun schouders op, duidelijk al meer gewend aan de relaxte instelling van de locals. ‘Je moet niet verwachten dat je de locals kunt veranderen’, adviseert Kristel hem. ‘En gewoon niks meer plannen, ook in het weekend niet’. Het zit diep bij Erik, die instelling dat alles moet gaan zoals gepland, dat hij al zijn tijd nuttig moet besteden. Het komt me bekend voor. ‘Maar dat is juist één van de redenen dat we hier naartoe zijn gegaan’, vertrouwt hij ons toe. Maar Anna is er zeker van: ‘Joh, over drie jaar ben je helemaal chill en relaxed en compleet gewend aan de mentaliteit hier.’