Eerst dacht ik nog dat de stress mij bespaard zou blijven. Ik had alles helemaal onder controle. Maar poehee, wat wij gaan doen is niet niks. Ik merk aan alle kanten dat ik gestrest ben. En niet zomaar gestrest, maar echt wtf ik spoor niet-gestrest.

Alles, maar dan ook echt alles wat Joost doet, triggert bij mij een uiterst vervelende reactie. Ik erger me kapot! Terwijl hij – op zijn manier – echt wel z’n best doet. Maar ik kan gewoon niks meer hebben.

Het begon 1,5 week geleden toen ik echt op álles zat te zeiken. Joost vond me niet zo leuk meer. Daarna kreeg ik hoofdpijn en moest ik huilen om niks. Van dat huilen om alles heb ik sowieso al wel last, maar nu was het echt rampzalig.

nervous breakdown

Zo hadden we afgelopen weekend al heel veel van de keukenspullen ingepakt. En ondanks dat ik overal lijstjes van maak, was ik toch de dunschiller kwijt. Driekwartier lang heb ik gehuild, echt met enorme krokodillentranen, om een dunschiller!

Die ik overigens na vijf minuten zoeken al had gevonden (in de vaatwasser by the way, niet in één van de dozen, logisch dus dat het niet op m’n lijstje stond). Huilend stond ik de aardappelen te schillen.

Ik had al eerder een nervous breakdown gehad.

We waren net op Bonaire aangekomen: 13 uur vliegen met een jengelende baby, die bloedhitte, enorm hoge verwachtingen van het eiland, de schuldgevoelens naar Roan toe, want ja wij moesten zo nodig naar Bonaire toe, terwijl hij dat vliegen duidelijk k*t vond, nog een flinke jetlag er boven op, pfffffff…

Ik deed dus wat iedere moeder in een crisissituatie doet: ik ging uithuilen bij m’n moeder.

Maar dat was maar kort. Een dagje down, er nog even over praten met Joost en weer heppiedepeppie verder.

Mijn huidige nervous breakdown duurt nu al een dag of 6. Niet dat ik 24/7 aan het huilen of chagrijnen ben, want het gaat met enorme ups en downs.

Ik lijk wel manisch!

Van euforische blije uurtjes (waarbij ik bijna half huppelend maar sowieso hardop zingend door het leven ga) tot aan ik-kan-dit-niet-meer-aan-uurtjes (waarbij ik compleet van de wap ben, super chagrijnig loop te bitchen op Joost en om alles huil).

Joost wordt er een beetje moedeloos van. En ikzelf trouwens ook.

Maar ja, nog 3 nachtjes slapen en dan ‘verhuizen’ we naar de caravan. In die tijd moet nog wel het één en ander gebeuren. Het praktische is allemaal wel geregeld, laat dat maar aan dit lijstjesmeisje over, maar mentaal… Pffff mentaal is het wel even aanpoten nu.

Toevoeging van Joost: ‘Zo erg is het nou ook weer niet! Nu denkt iedereen dat je alleen maar huilt!’
Daar heeft hij een punt 😉 Dus maak je geen zorgen. Ik overdrijf mijn mentale toestand hier een tikkeltje om m’n blogpost net iets sappiger te maken. No worries dus! 🙂