Ik ben een lijstjesmeisje en beleef heel veel plezier en voldoening aan het maken van todolijstjes, plannen en m’n agenda invullen. En dat gaat best ver. Zo heb ik met Vriendlief een gedeelde agenda en ik kan me er enorm aan storen dat hij er dingen in laat staan die niet doorgaan. Zo heeft hij voor het hele jaar op zondagochtend half 11 spinning in z’n agenda staan, maar hij fietst al weken in het weekend buiten en gaat dus niet meer spinnen. Hij haalt die afspraak echter niet uit z’n agenda. Maar dan klopt ook mijn agenda niet meer! Ik raak dan zwaar gefrustreerd. Zo erg dat ik pas rust heb als ik op zijn computer of mobiel z’n agenda open en de niet uitgevoerde afspraak verwijder. Dan klopt het weer, stop ik met hyperventileren en keert de rust terug in mijn hoofd.

Ja, ik weet ‘t. Ik ben soms best vermoeiend voor mezelf…

En toen was Hummeltje daar. Plannen met een baby is een NO GO. Nou ja, planningen maken kan prima, maar het ook altijd zo uitvoeren is ONMOGELIJK. En dat was even slikken.

Bedenk wel: ik wist dit van te voren. Ik heb me tijdens die 9 maanden zwangerschap mentaal voorbereid op deze kwestie van het ouderschap.

Het heeft niet geholpen.

Zeker omdat we Hummel graag op verzoek voeden en hem dus het ritme laten bepalen, valt er weinig te plannen. Een afspraak maken met mij is nu dus altijd een ovb-tje. En ik zeg dingen als ‘na Hummels eerste slaapje kom ik jouw kant op’ en dan is het maar afwachten of dat half 9 is of pas half 11. Je kunt je baby natuurlijk in een strak schema duwen (en er zijn baby’s die hier juist goed op gedijen!) of gewoon mee de hort op nemen wanneer het je uitkomt (als het je tweede, derde, zesde kind is, zal het wel moeten trouwens). En er zijn baby’s waarbij dat makkelijk kan, maar bij Hummel niet. De kans is dus groot dat als ik dat een tijdje doe, ik met een continu blèrend en chagrijnig kindje zit. En daar wordt niemand blij van.

Maar, er is goed nieuws. Ik heb een oplossing: na afloop plannen. Ja, je leest het goed: na afloop. Die drang naar plannen komt omdat ik controle wil hebben. Om precies te zijn: ik wil een gevoel van controle hebben. Ik schrijf dus gedurende de dag precies op wat Hummel heeft gedaan qua slapen en eten. Precies ja, verleden tijd, dus niks niet vooruit plannen, maar na afloop plannen. In de correcte zin van het woord is het dan geen plannen meer en natuurlijk hou ik mezelf enorm voor de gek, maar hé, het werkt, dus boeiend.

Hummels ritme

Korte uitleg: links wat hij eet en drinkt en rechts zijn dutjes. Dinsdag (zie het eerst rijtje linksboven) was Hummeltje van de wap. Hij weigerde z’n 3e dutje en de groentenhap ging er niet in (dat hebben we gecompenseerd met een enorme hoeveelheid aardbeien en een flinke papfles die hij wel met smaak wegwerkte). Zal de hitte zijn geweest. Daarna at hij wel weer normaal (veel!), maar dat 3e dutje gaat nog steeds moeizaam. Logisch ook, hij is ruim 7,5 maand, dus zal hij meer wakker willen zijn. We merken wel dat ‘ie nu met 2 dutjes wat langer slaapt ’s nachts. Ook niet verkeerd 😉

En er is nog een voordeel! Als je het een tijdje bijhoudt, zul je zien dat je baby wel degelijk een soort van ritme heeft. Zo was Hummel de laatste weken overdag ongeveer 1,5 uur wakker tussen zijn drie slaapjes. Dat was krap. Inmiddels is hij overdag iets meer wakker (zie de uitleg bij de afbeelding). In die tijd moet hij eten – wel eens een baby een boterham zien eten? twee woorden negen letters… – maar nu weet ik wel zo ongeveer wanneer ik met hem kan wandelen/boodschappen doen/fietsen. Natuurlijk verandert zijn ‘ritme’ om de zoveel weken, maar omdat ik alles opschrijf, zie ik dat al vrij snel en kan ik er rekening mee houden als ik een uitstapje wil plannen.

En verder is het vooral een kwestie van accepteren dat ik niet zomaar meer kan gaan en staan waar ik wil (tenzij ik een chagrijnige, hangerige baby oké vind, dat valt ook te accepteren, maar nee, liever niet). Tja, gelukkig vind ik thuis zitten met een boek ook helemaal prima.