Als je je buiten de gebaande paden begeeft, raken er een aantal instanties compleet van de wap. Zo wilde ik een briefadres aanvragen, maar die blijkt maar voor drie maanden geldig te zijn. Ik belde hierover met de gemeente en legde uit dat we na die drie maanden nog in het buitenland zitten.

Even tussendoor, als je meer wilt weten over de regels en de gevolgen als je lang gaat reizen, lees dan even mijn blog ‘Wel of niet uitschrijven uit de GBA‘. 

De mevrouw stond me vriendelijk te woord: ‘Oh, hoe lang gaat u naar het buitenland?’

Dat weten we nog niet.

‘En waar gaat u heen?’

Dat weten we nog niet.

‘Oh.’

En dan de SVB, die van de kinderbijslag.

Ze stuurden ons een formuliertje op met vragen over wanneer we weggaan, wanneer we terugkeren, of we inkomsten hebben van een eigen onderneming of loondienst (je moet kiezen, beide invullen is onmogelijk), voor hoeveel procent we in Nederland werken en voor hoeveel procent in een ander land.

Op de meeste vragen konden we geen antwoord geven. Na het invullen van ‘niet van toepassing’ en ‘tijdelijk reizen’ kreeg ik een officiële reactie met de volgende boodschap:

Inmiddels hebben we een aangepaste brief gekregen waarin ietsje duidelijker staat dat we mogelijk na terugkomst weer recht hebben op kinderbijslag.

Fragment van de brief van de SVB. Inmiddels hebben we een aangepaste brief gekregen waarin ietsje duidelijker staat dat we mogelijk na terugkomst weer recht hebben op kinderbijslag.

Dus ik weer bellen met de SVB om uit te leggen dat het voor onbepaalde tijd is. We kunnen over een maand terug in Nederland zijn, maar ook pas over driekwart jaar. Wat we daarna gaan doen en in welk land we dat gaan doen, weten we ook nog niet.

We gaan nu dus helemaal niet naar het buitenland verhuizen.

En we gaan wel degelijk werken in Nederland, want onze onderneming is keurig ingeschreven bij de KvK en we hebben keurig een BTW-nummer van de Nederlandse Belastingdienst.

‘Maar jullie werken toch vanuit het buitenland?’, vroeg de SVB-mevrouw.

‘Onze locatie maakt niets uit,’ begon ik uit te leggen, ‘want onze onderneming is compleet digitaal via het internet en we gaan werken voor Nederlandse opdrachtgevers’.

Het was even stil. De mevrouw vroeg: ‘Ja, maar jullie zijn niet in Nederland aanwezig toch?’.

‘Als we over een maand terug zijn wel. Dan zijn we in Nederland en werken we nog steeds voor diezelfde opdrachtgevers. En als we daarna weer naar het buitenland vertrekken, werken we ook nog steeds voor diezelfde Nederlandse opdrachtgevers. En over onze inkomsten dragen we belasting af aan de Nederlandse Belastingdienst.’

De mevrouw aan de andere kant reageerde met ‘hu?’.

Ik vervolgde mijn uitleg: ‘Of we nu in Nederland zijn of ergens anders in de wereld, dat maakt niet uit, want het internet is niet gebonden aan Nederland, dat zit in de lucht.’

Het kwartje viel niet. Ze kon mij en mijn gezin niet indelen in een categorietje en dus verviel ons recht op kinderbijslag.

En het stomme is, het is nog mijn eigen schuld ook.

Ik ben namelijk zo enorm eerlijk (lees: stommer dan stom) geweest door zelf de SVB te bellen om te vragen hoe het zit met onze verzekeringsplicht en kinderbijslag als we tijdelijk door Europa reizen.

Stom stom stom.

Want toen werd er een onderzoek gestart met onmogelijke formuliertjes en de meeste domme telefoongesprekken waarin ik ging uitleggen hoe het internet werkt.

Bij de gemeente is het net zo stom gelopen.

Ik was zo eerlijk (lees: stommer dan stom) om keurig een briefadres aan te vragen. Dat is namelijk de officiële procedure als je geen vast woon- en verblijfadres hebt, maar wel nog post ontvangt in Nederland. En die post ontvangen wij ab-so-luut, want we zijn namelijk ondernemers voor de Nederlandse (!) Belastingdienst.

Maar ja, door dat briefadres werd de SVB alleen maar bevestigd in hun standpunt dat wij verhuizen naar het buitenland.

Het rare van dit verhaal is dat instanties met dit soort regels oneerlijk gedrag in de hand werken.

Hadden wij ons bijvoorbeeld ingeschreven als inwonenden bij mijn ouders (dus als een verhuizing in plaats van een briefadres), dan was alles prima geweest. De SVB had niet moeilijk gedaan en bij de gemeente waren ze geen onderzoek naar ons gestart.

Eerlijkheid wordt dus niet altijd beloond.