Voor mijn zwangerschap zocht ik regelmatig m’n grens op met sporten. Maar als je zwanger bent, ben je niet alleen verantwoordelijk voor je eigen lichaam: je moet ook goed letten op het mini-mensje dat in je buik groeit. Wat het allemaal extra moeilijk (en soms frustrerend) maakt, is dat mijn grens enorm gezakt is. Ik bereik ‘m dus veel sneller en voel ineens op rare plekken pijntjes. En bij het kleinste steekje in m’n buik schiet ik in de paniekmodus. ‘Gaat het allemaal nog goed?’ vraag ik dan aan m’n buik. Een antwoord krijg ik soms alleen in de vorm van een schopje.

Mom in Balance

Klaar om te gaan sporten! Hier ben ik 25 weken en ik pas m’n normale sportkleding nog net (niet)

Yoga, fitness, gym; er zijn veel verschillende cursussen die je als zwangere kunt doen, vaak ook met partnerlessen. Vriendlief (inmiddels manlief) en ik zijn net begonnen aan een zwangerschapscursus waar alles van bevalling tot het prille ouderschap aan bod komt. ‘Ik ga echt niet naar een pufcursus’, riep hij weken geleden nog met lichte afschuw. Maar inmiddels ziet hij ook wel in dat een goede voorbereiding op wat komen gaat best handig kan zijn. En nu we halverwege de cursus zijn, is hij nog enthousiast ook!

Ik zocht daarnaast nog een sportieve cursus waarbij het gepuf en de info achterwege wordt gelaten. De yoga was niks voor mij. Ik ben absoluut niet lenig en om mij heen legden dames met enorme 36wekenbuiken zich soepeler in zo’n houding dan ik. Het resultaat was gegiebel en frustratie en bepaalt geen zen-gevoel. Het draait dan ook wel om de ademhaling, maar als ik niet kan relaxen tijdens zo’n les, kan ik me ook niet concentreren op mijn ademhaling.

Dan wordt het de zwangerschapsgym, dat leek me logisch. Maar de gym bleek een combicursus te zijn, dus sporten mét allerlei voorlichting. Dubbele voorlichting leek me een beetje overdreven.

Gelukkig vond ik Mom in Balance. Dit is sporten in de buitenlucht met andere zwangeren. We doen kracht- en cardiotraining én oefeningen voor je bekken (niet geheel onbelangrijk voor zwangeren). Joggers en bootcampgroepjes kijken ons af en toe vreemd aan (al die dikke buiken bij elkaar), maar het is heerlijk! Weg was ook de onzekerheid of ik ‘t allemaal wel goed deed. Voel ik een pijntje, dan geef ik dat aan en de trainster legt uit wat het kan zijn en hoe ik ermee om moet gaan. Geen paniek meer dus. En nee, het is geen laffe bedoeling. De spierpijn is namelijk iedere week weer aanwezig, maar dan wel een stuk minder heftig dan na een ouderwets zware bodypumples. Beter lijkt me; voor mij en de baby.

Deze blog is ook verschenen op Ysporten.nl