Het leuke aan reizen is dat je veel interessante, vriendelijke en gezellige mensen ontmoet. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal, net zoals wij dat ook hebben.

Bij de afwas hebben we al veel leuke gesprekken gehad.

Zo kwamen we een Duitse vrouw tegen die met haar man in een camper rondreisde door Frankrijk. Ze kwamen al 25 jaar in Frankrijk en bezochten nu precies de plaatsen die ze 25 jaar geleden tijdens hun eerste reis bezochten.

En bij de afwas in Haro vertelde een Britse dame dat ze haar kleinzoon zo mist. Ze had bijna tranen in haar ogen bij het zien van Roan. Haar dochter was geëmigreerd naar Australië, waar dus nu ook hun pasgeboren kleinzoon woont.

Haar advies: ‘niet emigreren hoor, dat is niet leuk voor de grootouders’

Oké, advies genoteerd…

En op de laatste camping waar we verbleven, hebben we een leuk gezin ontmoet met een dreumes van net 1 jaar. Roan en dat ventje hebben heel veel gespeeld, terwijl Joost en ik met zijn ouders kletsen.

[easy-image-collage id=4397]

Er was een hele leuke klik! Maar helaas, na een paar dagen moesten we alweer afscheid nemen. Zij gingen terug naar huis, hun vakantie was voorbij.

Het afscheid nemen hoort er bij.

Vlak voor ons vertrek riep ik steeds dat we niet aan afscheid nemen doen. Het is alsof we op vakantie gaan en ik had het dan ook steeds over gedag zeggen en niet over afscheid nemen. We komen immers ook weer een keer terug en vrienden en familie komen ons opzoeken in het buitenland.

Maar de mensen die we onderweg ontmoeten, zien we daarna echt nooit meer.

Natuurlijk heb ik er in die korte tijd geen hechte band mee opgebouwd – het is niet te vergelijken met het missen van familie en vrienden in Nederland – maar ik vind het zo’n raar idee dat we die mensen nooit meer zien.

Gelukkig ook leuk nieuws: het gezin dat we op de camping in Haro hebben ontmoet, heeft ons voor een lunch bij hun thuis uitgenodigd. Omdat we toch flexibel rondreizen, gaan we morgen verkassen naar een camping bij hen in de buurt. Gezellig!