Volgens de verloskundige ben ik 19 weken. Ik besef het wel, maar toch ook weer niet. Ja, ik gaf wekenlang over, was kotsmisselijk, de test gaf duidelijk twee streepjes aan, m’n geurvermogen was té intens en ik heb zo nu en doen huilbuien om niks. Ook blijk ik dingen te zijn vergeten, al kan ik nu even niet bedenken wat dan precies… Overduidelijk zwangerschapssymptomen.

Na die eerste weken dacht ik nog dat de verloskundige bij onze volgende afspraak zou roepen ‘gefopt!’.

Maar nee, de echo zorgde gelukkig voor bevestiging. Wat een klein mensje zit er in mijn buik! Maar dan kom je thuis met alleen die herinnering en de vage zwart-wit foto’s. Ja, m’n buik is inmiddels iets gegroeid, m’n borsten ook, maar dat is allemaal nog niet echt noemenswaardig.

Het besef dat er een baby in mijn buik groeit is dus nog niet volledig doorgedrongen.

Ik sta er ook niet ieder moment van de dag bij stil. Daarom heb ik waarschijnlijk ook van die rare dromen waarin ik vergeet dat ik zwanger ben en zonder erbij na te denken een biertje drink. Compleet in paniek word ik dan wakker, waarna ik direct liefkozend tegen m’n buik fluister ‘ik vergeet je niet hoor’. Maar van de week drong het besef weer ietsje verder door. Vriendlief en ik voelden de baby – tijdens de wedstrijd tegen Argentinië – zachtjes schoppen!

schopjes in de buik

Zo erg ging de onze niet te keer hoor! Mijn buik is ook nog lang niet zo groot;)