Laat ik hier eerlijk over zijn: in het begin moest ik heel erg wennen aan de impulsiviteit van Joost. Als hij wéér met een nieuw (absurd) plan kwam, reageerde ik altijd heel heftig. Sommige plannen waren ook zo onmogelijk. En er kwam een moment waarop ik dacht: wat als hij een plan bedenkt zonder mij?

Dat vroeg ik wel eens aan hem en hij zei dan steeds dat hij nooit iets zou bedenken zonder mij. Zeg nooit nooit, maar tot nu toe waren zijn plannen inderdaad altijd inclusief moi (al moest ‘ie zich soms wel in bochten wringen om mij in het plaatje te krijgen).

Na ongeveer anderhalf jaar begon ik mee te denken over de vertrekplannen

Samen dromen over het buitenland… toen kwamen we steeds beter op één lijn. Ik had namelijk ook een mening – daar moest Joost wel even aan wennen – maar op veel punten waren we het steeds vaker eens. Zeker toen Roan in mijn buik groeide, kreeg Joost door het opkomende vadergevoel iets rustigere plannen (voor zijn doen rustig dan hè). Zo kwamen we eerst op Curaçao uit, toen op Zuid-Frankrijk en daarna op Bonaire.

Maar wat het belangrijkste was: dit waren onze plannen en dus niet meer de plannen van Joost.

Ik zag wel overal beren op de weg.

Ik heb er denk zo’n twee jaar over gedaan om vanuit mogelijkheden en oplossingen te denken in plaats van alleen maar beperkingen te zien. Deze periode was regelmatig frustrerend voor ons beiden. Joost vond me een doemdenker en zeur, en ik vond Joost onverantwoord en onrealistisch.

Ook moest mijn wereldbeeld groeien.

Als je vóór onze vakantie naar Bonaire had gezegd dat ik nog geen twee weken later laaiend enthousiast zou zijn over rondreizen in een caravan, dan had ik je keihard uitgelachen. Ik, leven in een caravan, mét baby?! Hahahaha, jij grappenmaker.

Emigratieplannen

Ons bezoek aan dit gezin was een eye opener voor mij

Maar op Bonaire waren we op bezoek bij een gezin dat in de middle of knowhere woont (voor zover de middle of knowhere bestaat op Bonaire, maar een flink eind van de geasfalteerde weg dus). De jongedame op de foto is een Nederlandse die is geëmigreerd naar Bonaire, zij woont daar samen met haar man en ze hebben inmiddels een kindje van ruim een jaar oud. Zij leven in een klein huisje, te vergelijken met de afmeting van een gemiddelde garage van een rijtjeshuis in Nederland.

Dat was voor mij een eye opener!

Het klinkt heel suf en naïef, maar dat deed me beseffen dat je ook met een baby echt niet veel (ruimte) nodig hebt.

Niet veel later bedachten we het caravanplan. Dat plan had nooit tot stand kunnen komen als ik niet dat huisje en die baby daar had gezien. En dan gaan wij zelfs nog veel luxer leven, met airco en verwarming in de caravan!

Het is een leerproces, waarbij Joost en ik naar elkaar toe zijn gegroeid, maar ook ikzelf enorm ben gegroeid. Alles wat ik heb meegemaakt en heb gezien, alle gesprekken die ik met Joost heb (gehad), álles heeft ertoe geleid dat wij dit nu doen.