Ik heb een soort haat-liefdeverhouding met hardloopwedstrijden. Dat gaat ongeveer zo: iemand stelt voor om mee te doen. ‘Jaaaaa, leuk!’ reageer ik enthousiast. Vlak na de inschrijving ben ik er nog steeds blij mee en begin ik fanatiek te trainen. Maar na een aantal weken kom ik erachter dat het toch wel een lange afstand is. Of dat de starttijd toch wel erg vroeg is. En de weersvoorspelling toch wel erg slecht (te heet, te koud of te nat). Ga ik het wel redden? Er komt dan een soort doemscenario in me op, waarin ik voor me zie hoe ik kruipend over de finish kom. Om dit scenario de kop in te drukken, ga ik nóg fanatieker trainen.

hardloopwedstrijd

Vrolijk zwaaiend, net na de start van de Ekiden. Ik ben hier 19 weken zwanger.

Uiteraard gaat het op de dag zelf compleet anders. Het publiek en de andere lopers; het is altijd weer een gezellige dag. En ik liep ook altijd – ongeacht het weer of hoe vroeg ik op moest – sneller dan tijdens m’n trainingen. Zelfs de laatste keer verbaasde ik mezelf! Liep ik door al het kotsen nog maar 4 kilometer in 32 minuten, tijdens de Ekiden sloeg de wedstrijdspirit in en liep ik (19 weken zwanger) de 5 kilometer in 29 minuut nogwat. Maar dat zo’n wedstrijd stimulerend kan werken, zowel in de aanloop als tijdens de run, geldt natuurlijk niet alleen voor mij.

Hilke keek vorig jaar vanaf de zijlijn toe tijdens de (halve) marathon van Karlsruhe. Ze had net voor het eerst een 10 kilometerwedstrijd gelopen en zocht naar een nieuwe uitdaging. Dat werd de halve marathon van september 2014. In een jaar tijd werkte ze hard aan d’r conditie. Het trainingsschema hing keurig in de hal, zodat ze meerdere keren per dag werd herinnerd aan de krachtinspanning die haar nog te wachten stond. Ook zij twijfelde de dag voor de start of ze wel fit genoeg was. Ze maakte zich gelukkig niet zo druk en zei al schouder ophalend: ‘Ach, desnoods loop ik ‘m wandelend uit’.

Hardloopwedstrijd

Hilke tijdens de halve marathon

Zondagochtend 21 september was het zover; in een fijn herfstzonnetje rende ze met duizenden andere hardlopers de halve marathon. De twijfel die ze had over haar prestatie was onterecht. Ze liep namelijk een prachtige tijd van 2 uur en 14 minuten!

Hilke koos er zelf voor om de halve marathon te lopen. Die vrijheid was Djurre niet gegund; zijn vrienden schreven hem in voor de ZombieRush van 1 november. Deze 5 kilometerwedstrijd mét obstakels is extra speciaal, omdat je ook nog eens achterna wordt gezeten door zombies. Ook Djurre is enthousiast een trainingsschema gaan volgen. Hij had nog helemaal geen loopervaring, dus hij moest echt bij nul beginnen. Uiteraard is dit helemaal goed gekomen! In 50 minuten – ‘obstakels en zombies zijn niet bevorderlijk voor je snelheid’, aldus Djurre – liep hij de run uit en hij had daarbij ook nog eens 1 van de 3 levens over.

hardloopwedstrijd

Djurre bij de ZombieRush: ‘die kinderen waren echt verrot fanatiek!’