We zijn inmiddels helemaal gewend aan de caravan en aan het leven op een camping. Ik had – op wat mini mentale breakdowns na (hierover een andere keer meer) – mentaal ook alles op een rij en Roan en Joost waren allebei helemaal happy de peppie.

Hehe lekker leventje zo.

Maar toen moesten we zo nodig de boel weer omgooien.

Maandag zijn we ‘verhuisd’ naar het oppashuis.

Ik had me over dat oppassen eigenlijk geen moment druk gemaakt. Ik had een schaal van chillheid bedacht: helemaal links staat ‘niet chill’ en helemaal rechts ‘heel chill’.

Over de workaways die we over een tijdje gaan doen, maak ik me heel druk. Die staan op de chillschaal helemaal links bij ‘pffff echt niet chill’, maar bij het oppassen dacht ik juist ‘yeah super chill’.

Ik zag wel wat voordelen ten opzichte van de caravan!

In een huis, meer ruimte en een wc om de hoek.

Maar eenmaal daar bleek het huis totaal niet babyproof te zijn. Er rennen twee mega honden rond en het zijn super lieve beestjes hoor, maar alles is helemaal ingericht om het hen naar de zin te maken. De eigenaren hebben hun honden op één staan. Logisch!

Maar wij hebben Roan op één staan.

We hebben de caravan babyproof gemaakt, zodat Roan altijd vrij kan spelen in de caravan, ook als het regent. En schijnt de zon, dan richten we alles zo in dat hij vrij buiten kan spelen.

Om het oppashuis babyproof te maken moeten we zo ongeveer de boel verbouwen. En buiten spelen is ook lastig, omdat alles heel open is (Roan kan overal van trapjes afdonderen), alles vol staat met breekbare dingen (Roan kan op iedere meter wel een plantenbak omver trekken) en die mega honden er rondrennen (die zijn super lief, maar in hun enthousiasme walsen ze over Roan heen).

En dan heb ik het nog niet eens over de hoeveelheid haren die overal liggen. En kwijl. Bleh.

Ondertussen moesten we meedoen aan het hondenschema.

Dit schema van uitlaten en eten geven, botste nogal met Roan z’n schema (overigens doet Roan zijn slaapje inmiddels midden op de dag). Wij lieten de eerste twee dagen behoorlijk over ons heen lopen en durfden niet te zeggen dat de wandeltijdstippen ons niet zo goed uitkwamen. Hierdoor kreeg Roan steeds te laat te eten en ging hij te laat naar bed.

Het resultaat was een huilende en jammerende Roan, bijna de hele dag door. En dat had weer een duidelijke reactie op mijn mentale gesteldheid: ik huilde met hem mee.

Het is gewoon heel simpel: als Roan zich rot voelt, voel ik me dat ook. En andersom is dat trouwens net zo.

En na twee dagen ging ik ook nog eens door m’n rug.

Geen idee hoe het precies kwam, maar ineens was daar weer die enorm heftige pijn in m’n rug. Het straalde ook direct door naar m’n billen en bovenbenen. En het ging zo goed! Ik was van plan om binnenkort een blogje te schrijven over hoe goed het met m’n rug ging en dat ik binnenkort misschien wel weer kon gaan hardlopen. Ha, ontzettende grappenmaker ben ik hè 🙁

En Joost wist niet wat ‘ie meemaakte!

Terwijl hij een huilende baby in z’n armen had, lag z’n vrouw op bed te kronkelen van de pijn. Een tramadol voor de vrouw en een dutje voor vrouw en baby zorgden voor een beetje rust in de tent (uhm oppashuis), maar de rugpijn en m’n mentale breakdown waren er niet mee opgelost.

rugpijn

Ik heb woensdag eigenlijk de hele dag liggend doorgebracht. Zo liggend spelen met Roan ging gelukkig wel goed! En Claire de cabrio doet het tot Joost z’n ergernis nog steeds goed bij Roan 😉 (8) rij met mij en voel de wind (8)

De huiseigenaren zijn inmiddels vertrokken.

We hebben het hondenritme ietsje op Roans ritme aangepast. De honden lijken dit helemaal prima te vinden. Een half uurtje eerder uitgelaten worden, is voor hen dus geen probleem en het scheelt zoveel gehuil als Roan op een normaal tijdstip te eten krijgt.

Ik ben donderdag bij ene dokter Barry in de bergen langs geweest. Dit klinkt vaag en dat was het ook, maar met deze rugpijn sta ik overal voor open.

Gelukkig is Roan weer helemaal de blije baby nu we zijn eigen fijne ritme hebben opgepakt. Met mijn rug is het nog klote, maar als dokter Barry nog even z’n magic laat werken, komt het vast allemaal goed.