Ik heb al eerder verteld hoe wij een baby combineren met werk: Hummel gaat één middag naar opa en oma, Vriendlief heeft een papadag en de andere werkdagen werk ik vanuit huis. In het weekend zijn Vriendlief en ik allebei thuis en verzorgen we Hummel samen (lees: ik verzorg Hummel en Vriendlief klaagt over dat het weekend zo kort duurt 😉 ).

Vriendlief heeft dus een papadag.

Het woord ‘papadag’ zorgt bij velen voor kippenvel.

Alsof de andere zes dagen dan mamadagen zijn. Maar even heel simpel bekeken; Hummels zorg komt ook voor 99% voor mijn rekening. Zelfs tijdens de papadag ben ik er om bij te springen, te helpen en instructies te geven.

Ik noem mijn thuiswerkdagen soms ook ‘mamadag’. Niet omdat ik de zorg voor Hummel als een parttimejob zie, maar omdat het lekker bekt, het geeft in één woord duidelijk aan dat ik thuis ben.

Erg geëmancipeerd is het niet, zo denk je nu misschien.

Maar eigenlijk is het dat wel! Tijdens mijn zwangerschap volgde ik een stage en leerwerktraject en zo rond m’n bevalling was ik hartstikke werkloos. De hypotheek moet ook betaald worden en het dure huis is gebaseerd op zijn inkomen.

Ik kan er voor kiezen om niet te werken, maar ik wil graag werken én zorgen. Allebei dus! En dat kan!

Ik heb een hele flexibele baan voor 24 uur per week. Het is uitstekend te combineren met de zorg voor Hummel en goed te doen met m’n rug.

Hummel is welgeteld 3x twee uur naar het kinderdagverblijf geweest. Ondanks dat Hummel het er prima deed en de juffen lief waren, voelde ik me er niet fijn bij. Ik heb de luxe om Hummel volledig zelf te verzorgen en daar kies ik graag voor.

En dat is emancipatie, vind ik:

Zélf keuzes maken waarbij je je goed voelt, binnen de kaders van wat financieel en logistiek mogelijk is.