De reacties op mijn liveblog waren te verdelen in twee categorieën: de mede-mama’s concludeerden dat Hummeltje wel een erg makkelijke baby is (‘maar wel goed om te weten dat ook jouw dag alleen om je baby draait, ik ben dus niet gek’) en de niet-mama’s vonden dat zo’n dag toch wel verbazingwekkend druk was (‘je blijft bezig hè, met zo’n baby’).

Laat ik het zo zeggen: over het algemeen is Hummeltje een gemakkelijke baby.

Hij slaapt veel en huilt weinig. Maar baby’s rollen ook wel eens met het verkeerde beentje uit de trappelzak. En áls Hummel uit z’n hum is (whaa, woordgrap!)… *kreun*

Daarom voor de volledigheid hier twee fragmentjes als Hummel het even niet zo naar z’n zin heeft vanwege spuitpoep/een slecht humeur/prikjes/doorkomende tandjes. Alleen fragmenten, want een hele dag zo bloggen is onmogelijk en ook niet leuk om te lezen 😉

Ik moest enorm zoeken naar een foto waar Hummel slecht gehumeurd opstaat en kon alleen deze korrelige foto met pruillip vinden. Tja, als je baby huilt, is een foto maken niet echt je hoogste prio ;)

Ik moest enorm zoeken naar een foto waar Hummel slecht gehumeurd op staat en kon alleen deze korrelige foto met pruillip vinden. Tja, als je baby huilt, is een foto maken niet echt je hoogste prio… Voor de oplettende lezer: de enige foto waar hij wel huilend op staat, heb ik al voor m’n liveblog gebruikt, toen was een foto maken wél prio 😉

Hummel is duidelijk heel erg moe. Hij staart wat voor zich uit en wrijft zo nu en dan in z’n oogjes. Het duurt niet lang of het gapen en jammeren gaat beginnen. Naar bed dus! Maar eenmaal in z’n ledikantje denkt Hummel er anders over. Van een lief, schattig, goedslach ventje veranderd hij in een piepend monstertje. Met de armpjes strak naar voren gericht, zet ‘ie ’t op een krijsen. Na 5 kilometer heen en weer lopen door de babykamer is hij stil. Maar eenmaal terug in z’n bedje begint het opnieuw. Gelukkig helpt sinds kort het speentje. Eerst spuugde hij die altijd uit, inmiddels biedt het troost. Ik blijf naast z’n ledikantje op m’n hurken zitten (au, niet goed voor m’n rug). Ik aai over z’n bolletje en maak sssst-geluiden. Langzaam glijdt ‘ie weg in dromenland. Rust.

Ik barst van de honger en leg Hummeltje in de box, zodat ik m’n handen vrij heb om een boterham te smeren. Zodra Hummel het boxkleed raakt, begint ‘ie te piepen. Ik til ‘m nog even op, een klein boertje volgt. Opgelost? Nee. Zodra ik me voorover buig om hem neer te leggen, piept ‘ie weer. Oh nee, hij heeft een ik-wil-tegen-mama-aangeplakt-zitten-bui. Die zijn heel erg vermoeiend! De draagdoek kan ik niet meer gebruiken vanwege m’n rug en daarnaast is ‘ie inmiddels 6,5 kg. Dat is zwaar om de hele tijd met je mee te tillen! In record tempo prop ik een droge boterham in m’n mond – met een huilende baby ga ik niet uitgebreid m’n brood van een lekker belegje voorzien. Snel Hummel weer oppakken. Geen idee wat er is, maar ik begrijp van medemoeders dat er zo rond de 6 maanden een periode is waarbij baby’s in een bijna constante aanplakbui zitten. Fijn.

Komt het je als papa of mama bekend voor? Wat helpt bij jouw kleintje?