Die hormonen krijg je er gratis en voor niks bij als je een +1 verwacht. Tijdens m’n zwangerschap viel het wel mee met de hormonale buien, tenminste als ik Joost mag geloven, maar na de bevalling heb ik dit ruimschoots gecompenseerd (joepie…).

Ik huil om alles

Ja, heel cliché, maar waar. Ik huil nog steeds om alles, er is weinig voor nodig om mij enorm hard te laten grienen.

Ik raak geïrriteerd van geluiden

Heel maf, maar ik ben ontzettend gevoelig voor geluid. En dit hoeft niet eens zo heel hard te zijn, maar bijvoorbeeld de radio verdraag ik maar heel kort. En als Joost de TV of Spotify aanzet en het geluid gaat ineens aan, dan kan ik onwijs uit de spreekwoordelijke slof schieten.

Kakhormonen

Ik weet alles beter, zeker over de baby

Zo is het nou eenmaal. Punt. En Joost ook. Dus je kunt je vast wel voorstellen hoe wij soms als twee koppige kippen tegen over elkaar staan 😉

Ik ben een ietsje pietsje intenser boos

Ik ben (correctie: was) nog al een softie. Erg conflictmijdend, de lieve vrede willen bewaren. Maar sinds de bevalling is dat weg. Als ik gefrustreerd, geïrriteerd of boos ben (en dat ben ik dus wat vaker dan voorheen…), dan borrelt er iets in mij dat ik nog niet kende. Ik wil dan met dingen gooien, dingen stuk maken en slaan, vooral slaan. Ik voel het aankomen en met veel moeite lukt het me om weg te lopen.

Maar één keer lukte me dat niet en heb ik Joost een klap gegeven. Het was zo’n meisjespets. Joost moest heel hard lachen. Het had dus nul effect, maar ik voelde me daarna super slecht en ik heb lang in bed liggen huilen.

Ik vergeet dingen

Waar anderen in mijn omgeving wel eens gaan zwemmen zonder zwempas of met twee bikinibroekjes (en nee, een broekje kun je niet als topje om je tietjes knopen, weet een niet nader te noemen persoon uit mijn directe omgeving uit ervaring), ga ik altijd keurig met de juiste benodigdheden richting zwembad. Dit is een kwestie van een goede voorbereiding. Maar die voorbereiding is heel heel heel hard nodig.

In het algemeen, als ik de deur uit ga, moet ik aan zoveel dingen denken: spulletjes voor Hummel, spullen voor m’n werk en spullen voor mezelf. Dat past niet in mijn hoofd, chaos chaos! Zo ren ik een half uur voor vertrek 88 keer de trap op en neer om alle benodigdheden te verzamelen.

Ik heb meer rugpijn

Volgens m’n fysio staat alles in lichaam en geest met elkaar in verbinding. Dit klinkt heel zweverig, maar ik vind het wel logisch. M’n lichaam zit propvol hormonen. Mentaal heeft het gevolgen (zie dit lijstje), maar ook lichamelijk. Tijdens m’n menstruatie heb ik bijvoorbeeld veel meer rugpijn.

Ik zit onder de puisten!

M’n hoofd lijkt soms wel één grote puist. Dus als je mij op een zonnige dag toch met sjaal of burka ziet lopen, zeg daar dan niks over. Ik doe een poging om een puistaanval te verbergen. Snik.

Joost las voor publicatie deze blog en ik moest erbij zetten dat het echt wel meevalt met mijn hormonen. De schat!