Op de blog Shot of Joy kwam ik deze week een blogpost tegen over de stelling ‘Je hebt geen kinderen om ze achter te laten bij de oppas’. Twee moeders vertelden over hun standpunt. Heel verrassend, de één is het er mee eens en de ander is tegen. Dit soort discussies zie je overal op blogs en fora, en net als met de borst- en flesvoedingdiscussie kunnen de thuisblijfmoeders en de carrièremoeders hier altijd flink over bitchen. Maar wat mij opviel is dat ze allebei hun eigen jeugdherinnering als argument noemen.

Oppas

De carrièremoeder was opgegroeid in een gezin waar de moeder altijd thuis was. Ze was jaloers op kinderen die wel werkende moeders hadden.

En de thuisblijfmoeder was opgegroeid in een gezin waar de moeder wel werkte en zij was juist jaloers op kinderen met een thuisblijfmoeder.

Conclusie: het is ook nooooooit goed. Cirkeltje zal ook vast wel weer rond zijn als de dochter van de carrièremoeder thuisblijfmoeder wordt en de dochter van de thuisblijfmoeder juist gaat werken.

Om de discussie even lekker aan te wakkeren: ik heb hier uiteraard wel een mening over. En een hele overtuigende ook. Nee serieus, ik ben echt fel voorstander van mijn mening. En er zullen zo dadelijk vast heel wat heetgebakerde moeders in hun digitale pen klimmen om mij flink de grond in te boren… maar ja, ik heb gewoon een stellige mening over die thuisblijf vs carrièremoederdiscussie.

Ik vind namelijk dat iedereen het lekker helemaal zelf moet weten. Zo.