Onder kersverse papa’s en mama’s is slapen echt een dingetje (zeg maar: GROOT DING). De meest gestelde vraag is dan ook slaapt ‘ie al door?. Vriendlief en ik hebben heel veel geluk met ons slaapkoppie en de gebroken nachten waren al vrij snel voorbij.

De eerste keer dat Hummeltje flink doorsliep, schrokken Vriendlief en ik ons een ongeluk.

We werden ’s ochtends uitgerust (!) uit onszelf (!) wakker… WTF?! Vriendlief en ik doken dan ook meteen die wieg in om te checken of Hummeltje nog ademde. Gelukkig lag ‘ie lekker te slapen, in de beroemde babyhouding met de armpjes omhoog, en (sorry babyfysio) met z’n hoofdje naar zijn voorkeurskant.

Na ongeveer drie maanden ging Hummel in z’n ledikantje slapen, op zijn eigen kamertje. Tot dat moment lag hij in de co-sleeper bij ons op de kamer. We waren net terug van wintersport en dachten, dit is een mooi moment.

Dus wij Hummel ’s avonds in z’n ledikantje leggen. De babyfoon met camera aan, kusje op z’n bolletje, muziekdoosje aan, deur dicht.

Ik vond het zooooo spannend!

Hummel niet. Die sliep tot de volgende ochtend door. Nergens last van. Maar ik? Ik deed geen oog dicht!

babycam

Met de babycam naast m’n kussen: niet heel slaapbevorderlijk…

Ieder half uur schrok ik wakker en keek ik op de babycam of het nog goed ging met Hummeltje. Hij lag gewoon te slapen. Me zorgen maken was onnodig. Pas ’s ochtends liet hij van zich horen; zacht gepiep vanuit de babykamer.

Inmiddels zijn we weken verder.

De babycam zetten we nog wel aan, maar ik lig niet meer halve nachten ongerust wakker (behalve als er een gek is die ergens in het dorp een huis wil opblazen!). Wel word ik nog van ieder zuchtje of piepje wakker, ondanks dat de babykamer aan de andere kant van de gang is. Gelukkig val ik daarna meestal (helaas niet altijd, zucht) weer gemakkelijk in slaap.

Vriendlief heeft het trouwens helemaal goed voor elkaar: hij slaapt overal door heen.

Inmiddels houdt Hummel ons wel zo af en toe weer wakker, maar daarover een andere keer meer…